Introdans, staand voor Introductie tot de Dans, heeft laagdrempeligheid en overdracht van de universele taal, die de beweging van het lichaam is, hoog in het vaandel staan. Het in 1971 in Arnhem opgerichte dansgezelschap heeft als doel om ballet creatief, verrassend en eigentijds in te vullen en naar een breder publiek te brengen. De wortels van de choreografieën in de nieuwste voorstelling Monumentaal niet te missen zijn in de Stadsschouwburg.
Oprichters Hans Focking en Ton Wiggers speelden in op een vermeende lacune in het aanbod van dans in de tweede helft van de twintigste eeuw. Het gezelschap moest een aanvulling worden op de twee Randstedelijke dansgroepen die destijds de markt vulden, maar het oosten van het land oversloegen. En met succes: op dit moment begeeft de Arnhemse club zich aan de top van het ballet. De filosofie is bovendien dat iedereen kan dansen en dat mensen verbonden kunnen worden in deze universele taal. Ook educatie is daarom een belangrijke tak van het gezelschap.
Gezamenlijke ritmes
In het eerste ballet van het Monumentaal-programma, Canto Ostinato, met een choreografie van Lucinda Childs, staat niet de moeilijkste uitvoering centraal, maar juist de ritmische bewegingen van lichamen. Tegelijk, of juist in canon, maken de dansen patronen op het podium. De vier dansers vormen lijnen op de vloer en gaan tegen elkaar in of juist met elkaar mee. Het is moeilijker dan het eruitziet, zeker omdat de kleine contrasten en nuances geen ruimte laten voor fouten. In Concerto van dezelfde choreografie staan acht dansers op het podium, die opnieuw niet door individuele bewegingen, maar gezamenlijke ritmes worden voortgestuwd. Door de kleine veranderingen in choreografie en muziek weten de dansers een blijvend boeiende voorstelling neer te zetten.
De laatste voorstelling voor de pauze is Lieder eines Fahrenden Gesellen, waarin Jĭrí Kylián het gelijknamige stuk van Gustav Mahler vertaalt in vijf liefdesduetten. In de compositie vertolkt Mahler zijn liefdesverdriet als jonge twintiger. De emotionele woorden zijn niet langer overheersend, daar de dansers met de klanken hun nieuwe geluk, passie en jaloezie op het publiek overbrengen. Tegen de achtergrond van een romantische landweg spelen de dansers de verschillende stadia van de relaties uit. We focussen telkens op één danspaar, waardoor de techniek en emotie van het betreffende paar centraal staat. Geen saaie stijldans dus, maar juist een emotioneel beladen stuk.
Affectief
Na de pauze staat de tot op heden vooral in het buitenland bekende Regina van Berkel met Memory of a Shape op het podium. Een grote groep dansers vormt samen een beeld voor de ogen, waarop individuele focus bijna onmogelijk is. Het zijn de vormen van de interactie tussen de grote groep dansers. Veel dissonanten, bewegingen die elkaar inspireren en doorstuwen (en plots tot stilstand komen) maken het groepsballet met videobeelden een overdaad voor het oog, maar met een sterke affectieve indruk. Alsof ze telkens een tableau bouwen, en het vervolgens net zo vloeiend voor je ogen weer afbreken. Tussen die tableaus dansen twee dansers soms solistisch, als bezweerders van de groep, of juist daaruit voorkomend. Het proces van de bouw is net zo belangrijk als het vervaardigde beeld zelf. Ook hier is het decor bepalend voor de sfeer van het stuk. Kunststof vierkanten zweven als wolken boven het toneel, door het licht telkens veranderend van kleur.
De voorstelling van Introdans is drukbezocht en het is niet moeilijk te bedenken waarom. In alle vier de balletten valt de beheersing over het lichaam van de dansers op. Geen excessieve uitstapjes naar de hypermoderne dans, maar balletvoorstellingen met veel beheersing over het eigen lichaam.
Monumentaal staat woensdag 10 mei nogmaals in de Stadsschouwburg.
Alle foto's in de galerij zijn © Introdans / Hans Gerritsen
Getagd onder
