Afgelopen woensdag was onze hoofdredacteur bij een theatervoorstelling van het Zuidelijk Toneel. Een voorstelling die komende dinsdag hier in Nijmegen te zien is bij de Stadsschouwburg. En Ted vindt echt dat we daar met z'n allen naartoe moeten gaan. Lees hier waarom hij dat vindt.
Mission Molière van Het Zuidelijk Toneel is dinsdag 13 juni als laatste theatervoorstelling van het seizoen te zien in de Stadsschouwburg. Een doldwaze komedie gebaseerd op de Franse klassieker De Mensenhater (Le Misanthrope) uit 1666. Door tekstschrijver Joachim Robbrecht teruggebracht naar de huidige tijd. Sarah Moermans maakt er in haar regie meteen een vlotte satire van, een klucht zelfs met actuele tintjes gesitueerd in een modern decor vol spiegels en retro lampenkappen.
Ik zag de voorstelling afgelopen woensdag in Arnhem in een niet zo bijster gevulde schouwburgzaal. Het komt niet vaak voor – ik heb het in ieder geval nog nooit meegemaakt – maar na het slotapplaus stapte acteur Joep van der Geest naar voren met het verzoek om alle vrienden, bekenden, familie en nog veel meer in te schakelen en te enthousiasmeren om naar de voorstelling te komen in Nijmegen. Bij deze dan: ‘Kom allemaal naar Mission Molière!’
Mission Molière © Sophia Knijff
En belangrijker, je zult niet teleurgesteld zijn. Mission Molière is een vlotte, dynamische voorstelling, waarin regelmatig heel wat te lachen valt. Het verhaal is simpel. Alceste, de mensenhater in het oorspronkelijke stuk van Molière, is een eerlijke cynicus die de wereld om zich heen alleen nog met argwaan en minachtig kan observeren. Hij gelooft wel nog in de oprechte liefde en voelt zich daarbij onweerstaanbaar aangetrokken tot de verkeerde vrouw: de flirterige, rijke Celimene, voor wie meer minnaars, dure poseurs in de rij staan. Tal van intriges volgen in het spiegelpaleis van hypocrisie, roddel en achterklap. De verkeerde liefdes blijven onbeantwoord en op het einde blijft Alceste verdrietig en vol wrok alleen achter.
Alceste, sterk gespeeld door Louis van der Waal, is een klein en dikkig mannetje – ‘Ik zie eruit als een bloemkool’- en heeft commentaar op alles en iedereen, zijn medespelers, de toneelsector, zijn bezoekers. ‘Bespaar de moeite, bespaar het geld, ga naar huis, het is allemaal zinloos’. ‘Ik doe niet meer mee, ik speel niet, ik ben eenmaal zo met al mijn cynisme.’ Met zo’n houding, de onbeantwoorde liefde en het afwijzen van de enige echte oprechte liefde, dan rest niets anders dan eenzaamheid en een letterlijk naakt afgaan, met slechts een gele sticky note voor zijn pielemuis. En de onbeantwoorde liefde van Asinoe, de wat preutse, maar oprecht liefhebbende vrouw? Zij vraagt in een overtuigende epiloog aan ons om echte liefde. Ze heeft genoeg van al 350 jaar in hetzelfde theater steeds weer afgewezen te moeten worden. ‘Wie wil mij meenemen? Ik ben op te halen bij de artiestenuitgang?’
Mission Molière © Sophia Knijff
Of het daar druk was in Arnhem, ik betwijfel het. Jammer genoeg is het met theaterbezoek net als met het weer, kans op regen, kans op zonneschijn, lege zalen, volle zalen. De weersverwachting is voor dinsdag de 13e uitstekend in Nijmegen. Dus laten we met zijn allen naar het theater gaan en genieten van deze vrolijke klucht vol enthousiaste dynamische spelende jonge acteurs. En ze vragen er nog eens zelf om als ‘aandacht-sensitieve sector’. Waarom dan teleurstellen en we kunnen Keja Klaasje Kwestro als Arsinoé vanzelfsprekend niet alleen laten bij die artiestenuitgang. Theater is Liefde.
En mijn epiloog? Spiegelpaleis van theater en politiek? Aandacht-sensitieve sector, al die acteurs? Had ik dat allemaal gehoord en goed begrepen? Toen ik thuiskwam was het Kamerdebat over Groningen en de parlementaire enquête nog bezig. Of beter gezegd de roast van Mark Rutte was nog niet beëindigd. Hier zag ik ook een toneel van geveinsde liefde en/of verontwaardiging, rolverwisselingen. De gebaartjes, de toontjes, kortom hetzelfde theatrale spel. Een gebutste Rutte, een groene Klaver, de socialiste in hart en nieren Beckerman, die christelijke Bikker en al die anderen. Ze hadden als karakters zo uit een Molière van de bühne kunnen stappen. En Mark Rutte was toch gebleven, desnoods zonder kleren. Heeft hij figuurlijk al langere tijd verloren.
In diverse serieuze theaterkritieken moesten we lezen dat Mission Molière best leuk en vrolijk is, maar de essentie, de bedoeling daar ontbrak het allemaal aan, allemaal wat te diffuus en onduidelijk. Sinds dat Groningendebat zeg ik: Niets van waar! Theater is liefde, maar het is bij het Zuidelijk Toneel ook theater, politiek en de werkelijkheid ineen. Ik verheug me nu al op 23 september wanneer ze weer terug zijn met Crashtest-Ibsen. Dan nemen ze het negentiende-eeuwse drama van Ibsen onder handen.
