Er gaan duistere geheimen schuil achter de schermen van een prestigieuze Berlijnse dansacademie, zo leert een pas aangenomen balletdanseres al snel. Suspiria is vanaf nu te zien in LUX Nijmegen.
Berlijn, 1977. In verwarde toestand klopt de jonge ballerina Patricia (Chloë Grace Moretz) aan bij haar psycholoog Josef Klemperer (Lutz Ebersdorf). Welke van haar hobby’s - ballet dansen aan de prestigieuze Markos Tanz Company of aanslagen voorbereiden voor de extreemlinkse terroristen van de Rote Armee Fraktion - heeft haar tot de rand van de afgrond gedreven? Als Patricia niet veel later van de aardbodem verdwijnt, neemt de Amerikaanse Susie Bannion (Dakota Johnson) haar plek in de academie in, waarmee langzaam maar zeker antwoord wordt gegeven op die vraag.
Heksen
Het antwoord is natuurlijk: de Tanz Company. Die wordt namelijk gerund door heksen. Dat is geen spoiler, want die informatie geeft regisseur Luca Guadagnino (A Bigger Splash, Call Me By Your Name) in de openingsscène gratis weg. Het is een ongebruikelijke strategie voor een mysteryhorrorfilm als Suspiria, een herinterpretatie van de horrorklassieker uit 1977. Maar de regisseur lijkt zijn zinnen erop te hebben gezet zoveel mogelijk regels te breken. Zo is de film expliciet opgedeeld in zes akten en een epiloog, en beginnen de openingstitels niet met de grote namen, zoals gebruikelijk, maar met de make-up en casting. En acteur Lutz Ebersdorf is Tilda Swinton in oudemannenmake-up. De actrice neemt in totaal drie rollen op zich.
Sommige van Guadagnino’s keuzes pakken beter uit dan andere. De dansscènes nemen bijvoorbeeld een prominente plek in, en vormen met hun strakke choreografie en kinetische montage de hoogtepunten van de film. Als Susie de hoofdrol voor het eerst danst - met gruwelijke gevolgen voor de vorige hoofdrolspeelster uiteraard -, is dat tegelijkertijd prachtig en misselijkmakend. Die ongemakkelijke combinatie van schoonheid en afkeer komt terug in de dromen waarmee de ballerina ‘s nachts geplaagd wordt.
Interessantdoenerij
Had Guadagnino zich uitsluitend op die horrorelementen geconcentreerd, dan had Suspiria een angstaanjagende afdaling in de gekte van de balletwereld kunnen worden. Helaas gaat de interesse van de regisseur vaker uit naar niet ter zake doende zijlijnen die uiteindelijk weinig toevoegen aan de film. Zo verdwijnt een met veel bombarie geïntroduceerde RAF vervolgens geruisloos uit de film. En alle tijd die wordt uitgetrokken om de achtergrond van Klemperer te schetsen is verloren: het personage overtuigt door Swintons make-up heen nauwelijks. De groteske climax boet ten slotte aan impact in door deze te begeleiden met de mistroostige stem van Radiohead-frontman Thom Yorke.
Suspiria eindigt als een ongemakkelijke mix van interessante ideeën en interessantdoenerij. De film is te goed gemaakt om zonder pardon af te kunnen schrijven, maar te afstandelijk om de kijker bij de lurven te pakken. Mag ik zeggen dat Guadagnino de essentie van moderne dans daarmee perfect te pakken heeft, of krijg ik dan allemaal heksen op mijn dak?
Getagd onder
