Toen Blade Runner in 1982 de bioscoop in knalde, flopte deze volledig. Het is te hopen dat Blade Runner 2049 – het eerste, niet het 2048ste vervolg – niet hetzelfde lot is beschoren: daar is de film veel te goed voor. Vanaf nu te zien in CineMec Nijmegen.
Welke idioot komt er nu op het idee ruim dertig jaar na dato een vervolg te schieten van Blade Runner? De cultklassieker van regisseur Ridley Scott flopte in de bioscoop, maar heeft in de loop van de jaren een trouwe schare fans opgebouwd. De reden laat zich raden: zowel visueel als thematisch staat de film nog altijd als een huis. Reflecteren over de essentie van het mens-zijn was nog nooit zo esthetisch bevredigend als in Scotts retro-futuristische versie van Los Angeles. Bovendien: Harrison Ford is zelfs op standje ‘existentieel verveeld’ nog een genot om naar te kijken. Het kan dus niet anders dan dat een vervolg gedoemd is om te falen, niet?
Verbluffend
Nou, niet dus. Regisseur Denis Villeneuve, bekend van Arrival, dé sciencefictionhit van vorig jaar, weet in Blade Runner 2049 de vele valkuilen van een vervolgfilm vakkundig te omzeilen. De film brengt een ode aan het origineel, maar is geen herhaling van zetten, en de filosofische thema’s hebben geen plaatsgemaakt voor platte actie, integendeel. Tel daar bij op: de verbluffende beelden, het ijzersterke geluid, inclusief oorverdovend intense synthesizersoundtrack, en je hebt een bijna drie uur durend sciencefictionspektakel dat zich kan meten met Scotts klassieker. Harrison Ford, die terugkeert als (inmiddels gepensioneerde) blade runner Rick Deckard, lijkt ditmaal zelfs van zijn rol te genieten: een aangename twist.
Maar samen met de visuele pracht van het origineel, is ook het tergend lage tempo meegekomen. De hoeveelheid frustratie die dat oplevert is echter omgekeerd evenredig aan de grootte van het scherm waar Blade Runner 2049 op gezien wordt. Bespaar deze film dus het lot van het origineel: stap onmiddellijk in je vliegende auto en pak ‘m mee in de bioscoop.
Getagd onder
