Afgelopen zaterdag, 7 oktober, was er een feestelijke editie van KloosterKino: voor de twintigste keer vertoonde dit mooie Nijmeegse initiatief weer een reeks korte films. Het blijkt een warme douche.
De twintigste editie van KloosterKino, de herfsteditie, kon geen toepasselijker titel hebben: hoewel deze recensie voor mij de vuurdoop is als redacteur van Ugenda, stap ik letterlijk met mijn schoenen vol water het Dobbelmannklooster binnen. Nieuwsgierig bekijk ik de mix aan mensen die binnentreedt. Samen met de setting heeft het geheel veel weg van een geïmproviseerde ‘gemeentebioscoop’, bekend uit Amerikaanse dramaseries.
Kleinschalig
De vertoningsruimte in de voormalige bakkerij van het klooster is hetzelfde gebleven. De muur heeft enkel plaatsgemaakt voor een professioneel projectiescherm. Steeds vaker treedt KloosterKino ook buiten het klooster – zoals naar de Bergamo Film Meeting in Italië. Nostalgie naar de beginjaren is wel aanwezig, geeft Maarten van Gageldonk toe, die vooraf nog even het woord neemt. Ondanks het succes van KloosterKino willen de programmeurs het bij het initiatief houden: kleinschalig, op de zaterdagavond, twee keer een uur korte animatiefilms vertonen. Daar was tot 2011 nog een gebrek aan in Nijmegen.
Deze herfsteditie vertoont elf korte animatiefilms. Totems (2016) van Paul Jadoul toont vrij tweedimensionaal, maar met een krachtig kleurenpalet, een houthakker, die onder een boom vast komt te zitten. Een beetje in de trend van 127 Hours van Danny Boyle. Wat deze korte animatie echter bijzonder maakt, is de realistische representatie in de ‘verdierlijking’ van de beknelde houthakker, juist via de fantasierijke weergave. Ook The Bald Future (2016) van Paul Cabon laat dit realisme in de humoristische verbeelding van menselijke gedachtekronkels zien.
Het tweede blok biedt plek voor wat meer absurditeit - toch ook weer een realiteit binnen het menselijk leven. Over de fetisj voor kamerplanten in Nadja Andrasevs The Noise of Licking (2016) moet wellicht niet te veel worden nagedacht op het moment van kijken - de beelden blijven toch wel hangen. De techniek in The Crossing (2016) van Marieka Walsh zorgt echter op het moment zelf voor verbazing in de viering van materiaal en medium: zand, zout, stopmotion en de creatieve drang naar het maken van vormen.
Artistiek feest
Als amateuristisch fan van de korte animatiefilm geniet ik van elk van de verschillende vertoningen. De kracht van de voorgaande werken en de korte (animatie)film als discipline zelf ligt voor mij onder ander (kort) in het volgende: de animaties zetten ‘simpelweg’, maar op een pure manier, een thema uiteen. Met een paar beelden zijn de sfeer en de emotie gezet en wordt er in precies het juiste aantal minuten een beeld van het thema geschetst. Daarnaast zijn de korte animaties ook artistiek een feest (voor jong en oud), waarin veel in techniek en vorm wordt geëxperimenteerd.
De laatste vertoning van de avond, Wednesday with Goddard van Nicolas Menard, sluit af met een huilend mannetje onder een warme douche. De herfst blijft toepasselijk en mijn voeten (nog zompig) concluderen hetzelfde. In zijn toespraak bedankt Van Gageldonk de mensen om hem heen, die de huiskamervertoningen tot een succes hebben gemaakt: vrienden, programmeurs en filmmakers. Speciale vermeldingen gaan uit naar de bewoners die het initiatief in het klooster blijven verwelkomen en de toeschouwers die het risico aandurven om voor een onbekend programma te kiezen.
Gemis opgevuld
Een uit de hand gelopen huisavond? Na zes jaar is het filmavondje in het Dobbelmannklooster veranderd in een kleinschalige Nijmeegse stadsavond vol korte kwaliteitsanimatiefilms. En juist dit vind ik zo vaak mooi aan Nijmegen: een (cultureel of sociaal) gemis wordt door inwoners zelf opgevuld. Natuurlijk is KloosterKino niet een perfect gestroomlijnde organisatie, maar de animaties en de gezellige geïmproviseerde ‘gemeentebioscoop’ zíjn er wel. Liefde vult imperfectie, zie maar in Trial & Error (2016) van Antje Heyn én in het initiatief KloosterKino.
Getagd onder
