De nieuwste film van Darren Aronofsky (Requiem for a Draem, Black Swan) slaat op een gegeven moment zo’n vreemde weg in, dat tenminste de helft van het publiek onbevredigd de zaal zal verlaten. Hoe de andere helft zich zou moeten voelen blijft onduidelijk. Vanaf nu te zien in LUX Nijmegen.
Het rustige leven van een dichter (Javier Bardem) en zijn vrouw (Jennifer Lawrence) wordt verstoord als er op een avond een ongenode gast (Ed Harris) op de stoep staat. De dag erop volgt zijn vrouw (Michelle Pfeiffer), gevolgd door hun zonen. Wie zijn deze nieuwe huisgenoten en waarom onthaalt de dichter hen met zoveel liefde? Het is het begin van een langzaam escalerende situatie, met absurde consequenties.
Wie nu denkt: 'Aha, een onderhuidse psychologische thriller' – het is je vergeven. Want Mother! begint inderdaad als broeierige mysteriefilm, waarbij het vreemde gedrag van de ongenode gasten voor een niet aflatende spanning zorgt. Met claustrofobisch camerawerk en een sterke geluidsband weet regisseur Darren Aronofsky de kijker meesterlijk in Lawrence’ ongemakkelijke situatie te plaatsen.
Halve thriller
Maar dan verschuift de toon van de film naar komisch-absurd. Om vervolgens een halfuur later een weg in te slaan die zó vreemd en vooral vervreemdend is, dat het moeilijk wordt de film op waarde te schatten. De uitstekend opgebouwde spanning maakt plaats voor een bombardement van indrukken die liefhebbers als geniaal zullen afdoen en critici als pretentieuze nonsens. Het is een gewaagde stap van Aronofsky, maar wel een die frustrerend genoeg is om je avond te kunnen verpesten.
Wie nu denkt: 'Aha, een uitdagend en symbolisch meesterwerk' – ga de film vooral zien. De rest van het kijkerspubliek doet er beter aan halverwege de film de zaal te verlaten. Als halve thriller is Mother! namelijk meer dan geslaagd.
Getagd onder
