Zaterdag 3 november jl was het publiek in LUX getuige van een bijzondere voorstelling, die ook in 2013 al over de wereld toerde: Quite Discontinuous van SHIFFT & Jasper van Luijk. Een stuk waarin de dansmaker zijn fascinatie vangt voor levenloosheid in een precieze en pijnlijk scherpe choreografie voor vier dansers, afwisselend partnerwerk en spannende solo’s.
LUX verrast met een mooie dans die raakt en gevoelens rondom verlies en rouwverwerking zichtbaar maakt. Zwaarmoedige muziek klinkt als de dans begint. Deze klanken vullen gedurende de voorstelling de ruimte. Het geeft een gevoel van triestheid, gemis en pijn. Het lijkt erop dat dat het enige kenmerkende is bij de beleving van de dood. Dat blijkt gelukkig niet het geval.
Neem ons mee
Als de zaal vol loopt, zijn we niet alleen. Vier jonge dansers staan al op het podium. Hun lichamen staan gericht naar de verschillende zijden van de zaal. Twee spelers kijken weg van de zaal naar de achterkant van het podium. Eén danser heeft zijn lichaam naar de zaal gericht en de vierde kijkt naar links. Wat doen ze daar? Het is alsof ze ons opwachten. Achteraf blijkt de bedoeling. Zij nemen de toeschouwer mee in hun verhaal dat al gaande is. Zij maken ons onderdeel van hun vertelling over de dood.
Quite Discontinuous ©Menno van der Meulen
In de uitvoering nemen de vier dansers het publiek in twee delen mee in hun verhaal. Eén gedeelte speelt zich af voor de dood en één gedeelte erna. In het eerste deel verbeelden de dansers een slow-motion autocrash, de stilte van een wachtkamer in het ziekenhuis en de troost van een partner. De dood onderbreekt de voorstelling.
In het tweede deel van de choreografie is in de dans de relatie te zien die men met een overledene zou kunnen hebben. Op een kunstzinnige manier geven de dansers met hun bewegingen de manier weer waarop men zich zou kunnen verhouden tot een levenloos lichaam en de manier waarop de dood verschillende vormen van sterven in beweging kan brengen.
Meeslepende emoties
De dans is uitnodigend om naar te kijken. Herkenbare emoties passeren. Onder andere angst, troost, vertrouwen, geborgenheid, verdriet en radeloosheid vloeien in de dans naadloos in elkaar over. Er is een mooie afwisseling in snelheid. Vlug uitgevoerde scenes wisselen de slow-motion bewegingen af. Ook de grootte van de handelingen varieert en zorgt ervoor dat de voorstelling blijft boeien. De dansers doen hun best en voeren de acts secuur uit.
De beleving van de dood bij de dansers staat centraal. Dat is een opgave en vereist de nodige levenservaring. Wellicht groeien ze hier verder in. Dan kunnen ook positieve emoties bij de dood een grotere plek krijgen. De dood kan ook welkom zijn, als een verlossing dienstdoen en heel mooi zijn.
De levenswil en -kracht van de dansers biedt daar nu nog weinig ruimte voor.
Getagd onder
