In LUX is veel meer te bewonderen dan mooie filmkunst. Op zaterdag 17 november trakteert het LUX het publiek wederom op een meeslepende, prachtige balletvoorstelling. We zijn getuige van twee uitvoeringen, met de getalenteerde dansers Jussi Nousiainen en Aimee Lagrange, geregisseerd door Stephen Shropshire. Het is onthutsend te zien hoe, zelfs ondersteund door subtiele romantische pianomuziek van Schumann en Beethoven, de reconstructie van liefde faalt.
Hij helpt haar. Hij knoopt haar jurk dicht en brengt haar kleding weg. Hij is zorgzaam en wil haar behagen.
Een sterk begin van de uitvoering van My Everlasting. Deze handelingen zetten de toon waar het in de hele uitvoering over zal gaan: aantrekking en afstoten, geloof en wantrouwen.
Ook zij lijkt dat te doen. Ook bij haar is de intentie, om de liefde voor hem te tonen, zichtbaar. In haar vloeiende subtiele bewegingen en met haar gezichtsmimiek vraagt zij meermaals zijn goedkeuring. Door zich te ontkleden maakt zij zich nog meer kwetsbaar voor hem.
Ontgoocheld door twijfel
Beiden strijden ze onvermoeibaar om elkaar. Ze ondersteunen en leiden elkaar in de hoop op verzoening, op liefde, op verbinding. Fysieke aanrakingen doorspekken daarbij de dans. Intense ineenstrengelingen zijn het gevolg. Er stralen goede bedoelingen vanaf. Er is veel wilskracht om elkaar te winnen, er voor elkaar te zijn en met elkaar te verbinden. Grote dansbewegingen wisselen de kleinere af. Als een magneet trekken de dansers elkaar aan. Dat werkt bemoedigend. Tegelijkertijd heeft het iets onwennigs, waardoor wantrouwen zich in de kleren kan steken.
Hierdoor ontstaat die andere kant… er is ruimte voor de herinneringen aan wat is geweest. Er is dat geheugen waarin verankerd ligt wat niet goed ging. Dat voelt beklemmend.
De argwaan is aanvankelijk minuscuul zichtbaar en voelbaar in dans en mimiek. Ze leidt zichtbaar tot steeds meer vertwijfeling bij dansers en publiek. Een voortdurende golfbeweging van aantrekken en afstoten hult de zaal steeds meer in licht en donker. Uiteindelijk verliest het licht aan kracht en treedt letterlijk de schemer in. Daarmee komen wanhoop, achterdocht en onvermogen nog meer in beweging en glijden de hoofdpersonen steeds verder van elkaar weg. Het is hopeloos wat ze doen. Er ontstaat een ‘jojo-effect’. Steeds weer staan ze op om zich van hun beste kant te laten zien. Maar ze hebben geen vat op elkaar. Steeds meer ontglipt zij hem en hij haar. De eindigheid van de liefde grijpt om hen heen. De frustratie daarover is voelbaar.
Herinneringen aan het verleden. Gedachten bij wat is geweest. De rol van het geheugen.
In zichzelf hebben ze geen enkele macht. Laat staan de twijfel die ze kunnen veroorzaken. Die krijgen ze pas als we ze die toekennen door ze te geloven.
Stephen Shropshire geeft aan dit thema, met twee fantastische dansers, op energieke wijze vorm.
Getagd onder
