COVID-19 noopte ook metalkolos Rammstein tot thuiswerken en dus moesten de pyromanen hun concert in het Goffert verstek laten gaan. Het zou hun derde bezoek aan onze keizerstad worden, na te headlinen op Fortarock in 2013 en Fields of Rock in 2005. Dat laatste festival zal ik niet snel vergeten…
De rest van de line-up was met onder andere Slayer, Audioslave, Mötorhead en Mastodon zeker niet mis. Toch was er maar één reden dat ik op een koude zaterdagochtend in de rij bij het postkantoor stond en dat was: mijn favoriete band ein-de-lijk in het echt zien. Maandenlang telden mijn beste vriendin van destijds en ik de dagen in onze schoolagenda’s af. Op 18 juni is het zover: de dag die ik wist dat zou komen.
De zon knalt al flink op onze zwartgeverfde haren wanneer de hekken om 11:00 uur opengaan. Met onze ID-kaarten snellen we naar het loket waar de polsbandjes voor 16+'ers vergeven werden. Als knikkers in een flipperkast stuiven we van show naar show, telkens met de bar als begin- en eindpunt. Wanneer de zon bijna ondergaat, duiken we in de moshpit bij Flogging Molly tot het niet langer gaat: Rammstein kan ieder moment beginnen.
We banen ons een weg door de gonzende massa, dat de eerste klanken van Reise, reise al meeblaft. Ik hou het haast niet meer, probeer een glimp op te vangen van Till Lindemann en consorten, wanneer mijn vriendin haar internetcrush spot. Omringd door vrienden en marijuanawalmen zit hij op de grond. Hij maant ons erbij te komen zitten, waarop mijn vriendin met haar rug naar het podium neerstrijkt. Ik trek haar arm bijna uit de kom, maar mevrouw hoe-vaak-krijg-ik-nu-de-kans-om-te-blowen geeft geen sjoege.
In mijn eentje zet ik mijn missie voort en beleef de avond van mijn leven. Wát een show, wat een performance. Mijn vriendin en ik zien elkaar pas weer in mijn vaders auto, waar ik haar euforisch bijpraat. We zijn NXP echter nog niet voorbij, wanneer mijn klotsende biermaag en de niet uit te stellen gevolgen daarvan ons nopen tot een ongeplande tussenstop. Het zure festivalbierresidu achtergelaten in de woonboulevardberm keert het extatische gevoel weer terug. Nog lang gonzen de mechanische riffs in mijn lijf.
Hoe vaak krijgen we nog de kans om met Rammstein in het Goffertpark te beuken? Niemand die het echt weet, maar tegen beter weten in ben ik maar vast gaan aftellen naar de voorlopige nieuwe datum. Nog maar 336 dagen te gaan.
Getagd onder
