2013 was een bevlogen jaar voor het Californische Haim. Hun langverwachte debuut Days are gone verscheen, bijna ieder optreden raakte uitverkocht en de BBC riep de band uit tot Sound of 2013. De drie zussen, Este (1986), Alana (1989) en Danielle (1991), toerden vorig jaar al onder andere met Mumford & Sons en Florence and the Machine en inmiddels lijkt de wereld aan hun voeten te liggen. Maar weten ze de hoge verwachtingen hier ook waar te maken?
Jong voorprogramma
De Nijmeegse fans zijn op tijd; om half acht staat er een keurige rij voor poppodium Doornroosje. De zusjes laten nog even op zich wachten, want om acht uur is het eerst tijd voor het Saint Raymond. Met deze Engelse Indie-band zijn de dames erin geslaagd een voorprogramma te vinden met bandleden die nog jonger dan zijzelf zijn. De 18-jarige zanger Callum Burrows wordt door zijn zangtalent, jonge leeftijd en afkomst (Nottingham) al regelmatig vergeleken met Jake Bugg. Op het podium spatte de vonken er helaas nog niet van af, daarvoor waren de nummers simpelweg te middelmatig. Desalniettemin prima tijdverdrijf in afwachting van Haim.
Zwoele rockchicks
Tussen het voorprogramma en de hoofdact zit een groot gat. De instrumenten worden meerdere malen door de techniek getest. Bij de derde keer besloot menigeen uit ongeduld nog maar een rondje bier te halen. Om half tien verschijnen de dames dan eindelijk op het podium en hebben dan inneens geen tijd meer te verliezen. Ze zetten direct hun laatste hit The Wire in, gevolgd door andere catchy nummers als Honey & I en Forever. Energiek komen de dames over en het komt dan ook een beetje als een verrassing wanneer Este vertelt dat ze eigenlijk ziek is. En als één van de zussen ziek is, zijn de andere twee ook ziek; zo gaat dat met familie.
Toch vervolgen ze hun sessie alsof er niets aan de hand is en werken in rap tempo nummers van hun debutalbum af. Haim wordt veel vergeleken met Fleetwood Mac en Destiny’s Child en deze invloeden zijn duidelijk te horen in de zachte meerstemmige zanglijnen. Het was goed dat Alana ook wat stevige rock gitaarriffs in het optreden gooide, waardoor het geheel toch wat stoerder klonk. Ook de gezamelijke drum-intermezzo’s droegen hieraan bij. We hebben hier te maken met drie rockchicks die goed op elkaar zijn ingespeeld.
Kort maar krachtig
De tijd vliegt, en dat komt niet alleen doordat er zo snel door de setlist heen wordt gespeeld. Na veertig minuten houden de dames het voor gezien. Geen toegift, maar felle lichten die aanspringen in de zaal. Een beetje verbouwereerd kijkt het publiek om zich heen, terwijl de eerste mensen zich al richting de uitgang begeven.
In de wandelgangen klinkt geroezemoes over nummers die tijdens de set zouden zijn doorgestreept op de setlist. Grote kans dat dit komt doordat de dames ziek zijn, enig internetspeurwerk wijst immers uit dat in Amsterdam een paar dagen eerder wel langer werd gespeeld (zestig minuten totaal, welteverstaan). Jammer dus dat het zo snel voorbij was, maar desalniettemin hebben de dames een mooie prestatie geleverd. Voor heel even scheen de Californische zon ook in Nijmegen, een welkome gewaarwording tijdens deze donkere dagen.
Wat: Haim
Wanneer: 1 december 2013, 20u
Waar: Doornroosje, Nijmegen
Recensie door: Marlous van der Hoogte en Emma Johnson
Foto’s: Emma Johnson
Getagd onder
