Yo La Tengo bestaat al 30 jaar, maar ik kende de band alleen van horen zeggen. Dat critici ermee weglopen. Getipt via Spotify. Maar soms heb je een concert nodig om over de streep getrokken te worden. Gelukkig kreeg ik nu de kans om Yo La Tengo te bezoeken. Ik was niet de enige! De zaal is behoorlijk vol met een publiek van dertigers tot veel ouder.
Langzame start: weinig spanning en dynamiek
Misschien ligt het aan het gebrek aan een voorprogramma, maar het concert komt maar heel langzaam op gang. Het nummer You Are Here van de laatste cd is een uitgesponnen instrumentaal sfeerbeeld dat begint met aanhoudend gitaarpiep dat in 12 (!) minuten langzaam overgaat in dikke noise. Indrukwekkend, maar niet meteen een warmmaker. Gelukkig komen daarna kleinere, meer folky liedjes als The Point of It en klinkt het eerste applaus na Black Flowers uit 2006, dat door bassist James McNew gezongen wordt.
Het wisselen van leadzang en instrumenten is iets wat opvalt tijdens het concert en geeft wel aan hoe breed en muzikaal de bandleden zijn, maar zorgt ook voor het wegvallen van spanning tussen de nummers door. Geen van de bandleden kijkt het publiek aan, wat ook niet helpt met de spanning. James McNew zit zijwaarts als hij de drum speelt, andere bandleden kijken naar beneden of houden de ogen gesloten. Alsof ze in een gezamenlijke trance zitten. Pas na het zevende nummer neemt Ira Kaplan het woord, waarbij hij zich meteen verontschuldigt voor zijn schuchterheid. Hij verwijst naar jaren 60 zanger Donovan die daar ook moeite mee had.
Ook muzikaal blijft de spanning in het eerste deel achterwege, misschien met uitzondering van She May, She Might dat inzet met stevige drum. De liedjes steunen voor dynamiek sowieso sterk op ritmes, van drums, opgenomen loops tot elektronische beats. Maar in het eerste deel helpt het niet genoeg. Alsof ze met zijn drieën een meditatief moment hebben. Met de pauze ontstaat dan ook een gevoel van “is dit het nu?”.
Overtuigende tweede set
Na de pauze lijkt het alsof er een andere band op het podium staat. Met Dream Dream Away wordt met rauwe indie-grunge afgetrapt. Op dit nummer en het mooie For You Too na komt nu vooral het oudere werk aan bod, met Flying Lesson en Double Dare als hoogtepunt. Gitaren zijn meer aanwezig met donkere riffs en het tempo gaat een stuk omhoog. Met de rock-insteek gaat de zangstem van de leadzanger Ira ineens ook werken: de mompelende zang klinkt nu cool ingetogen, Lou Reed-achtig, in plaats van verlegen slaapverwekkend.
Het publiek komt na Flying Lesson ook echt los: mensen veel meer applaudisseren, gaan dansen, en filmpjes maken. Ook bij de bandleden verschijnt een glimlach op de gezichten. Ze zijn weg uit hun trance, genieten van het losgaan met riffs en hebben oogcontact met elkaar en het publiek. Er wordt dan ook luid geroepen om een toegift, die komt met zowaar een verzoeknummer en cover van Donovan – Season of the Witch – en van Sun Ra’s Dreaming, dat opgedragen wordt aan de aanwezige Fred Maessen van de Waaghals. Yo La Tengo houdt van Nijmegen en na een langzame start houdt Nijmegen ook van Yo La Tengo.
