Annelotte de Graaf is met Amber Arcades weer aan het touren, voor het eerst sinds 2018, en neemt deze keer Robin Kester mee als een volwaardige dubbelact naar Nijmegen. Maakt ze die verwachtingen waar? Hoe klinken de Nederlandse dames na een paar jaar stilte?
Gek genoeg staan de acts geprogrammeerd in Merleyn, terwijl ze samen toch ten minste de kleine zaal van Doornroosje zouden moeten uitverkopen. Merleyn is een leuk zaaltje voor beginnende muzikanten, maar heeft zo z’n minpunten: concerten mogen pas laat beginnen en er komen veel bezoekers via de jaarkaart die dus niet per se fan zijn.
Robin Kester © Hans de Groot
Filmische soundscapes
Een bewerkt fragment uit Alfred Jodocus en een blazende rookmachine zetten de toon voor het concert van Robin Kester. De band zet met galmende geluiden en bewerkte geluidsfragmenten een haast filmische soundscape neer. Naast toetsenist Stef Koenis hebben dan ook Robin en bassist Thijs Visscher beiden een soort keyboard voor zich staan. Gitaren spelen geen hoofdrol in de muziek en dienen vooral om bepaalde nummers tot een climax te brengen.
Robin Kester heeft een aparte, soms breekbare zangstem met veel vibrato. Dit komt in de rustige nummers zoals Skinny Kids en Empty Head goed naar voren en in het laatste nummer klinkt Robin bijna als een Ierse folkzangeres. Wanneer de soundscapes, ritmes en gitaarmuziek in een climax samenkomen (en dat gebeurt geregeld) wordt haar breekbare stem volledig overstemd door de muziek, zoals in het – overigens zeer goede – nummer Blinds. Het helpt ook niet dat de bassen véél te zwaar en te luid zijn ingeregeld in de zaal. Oordoppen zijn echt noodzakelijk deze avond, helaas.
Robin Kester © Hans de Groot
Waar de muziek in het algemeen het meeste doet denken aan het nieuwere werk van Eefje de Visser zijn de beste nummers meer in het triphop-genre te plaatsen. Bijvoorbeeld door de drum and base-ritmes in Dead End of de funky ritmes en melodiën in Sweat and Fright. De nummers gaan echter nooit écht swingen, en tempowisselingen voorkomen dat je echt ín de muziek komt. Toch is het publiek enthousiast en doet zeker niet alsof Robin Kester een voorprogramma is.
Amber Arcades © Hans de Groot
Na een pauze begint Amber Arcades en het is al snel duidelijk dat haar geluid de gitaar veel meer centraal stelt. Al met het rustige Diamond Road geven galmende gitaarmelodieën een broeierige en wat meer zwaarmoedige sfeer. Dit komt in alle nieuwere nummers naar voren, met als hoogtepunt Water Stains, dat heel erg aan The Veils doet denken. Eigenlijk meer volwassen americana dan de indierock van haar eerste album uit 2016. Het nummer It Changes uit 2017 combineert het gevoel van beide stijlen en is een hoogtepunt van de avond.
Gelijkmatige zangstem
De zang van Annelotte de Graaf is vrijwel altijd aanwezig in haar muziek en er ook steeds mee in balans. Ze compenseert de zware broeierigheid van de muziek met de lichtheid van haar stem, en wanneer het wat meer rockende werk langskomt met Come with Me en Fading Lines merk je dat ze de meer rockende kanten compenseert met de rustgevende gelijkmatigheid van haar zang. Dit maakt ook dat haar liedjes veel meer als een geheel aanvoelen dan die van Robin Kester.
Annelotte de Graaf © Hans de Groot
Ondanks dat het muzikaal gezien heel erg goed zit, loopt de zaal meteen bij de start al wat leger en gedurende haar set loopt het nog verder leeg. Niet tot op het gênante af, maar toch merkbaar. Zijn er vooral Robin Kester-fans op het concert afgekomen? Of zijn ze juist afgeknapt door het eerste concert? Eerder lijkt het late tijdstip van het concert van Amber Arcades (23.45 uur op een donderdagavond) de boosdoener te zijn, waarbij de alleen de echte liefhebbers blijkbaar het hele concert kunnen volhouden.
Gezamenlijke toegift
Als toegift begint de band met een cover van Femme Fatale van de Velvet Underground en wordt Robin Kester het podium opgeroepen. Samen zingend blijkt hoe goed de twee verschillende stemmen bij elkaar passen: de gelijkmatige zang van Annelotte de Graaf vormt een stabiele basis voor de gevoelige vibrato van Robin Kester. Met een goed gevoel lopen we met de andere volhouders om één uur ’s nachts de Hertogstraat op: een heerlijk avondje met twee heel verschillende femmes fatales.
