Als een band waar je zo’n vijftien jaar geleden met veel plezier naar luisterde voor het eerst in Nijmegen komt spelen, ja, dan moet je daar eigenlijk wel naartoe - ook al was ik ze al een beetje vergeten, de mannen van Franz Ferdinand. Geen spijt van hoor, absoluut niet, een prima invulling van de maandagavond. Maar of ik anders veel gemist zou hebben…?
In 2004 doorbrak Franz Ferdinand drie jaar anonimiteit met de hit Take Me Out, een vet swingend nummer met funky gitaren, een lekker stevige ritmesectie en veel tempowisselingen. Hiermee is meteen ook een soort blauwdruk van een Franz Ferdinand-song beschreven. Critici schaarden de band uit Glasgow onder de postpunk, de vier Schotten zelf noemden het doorgaans gewoon popmuziek.
Interactie
En dat is het ook, zo blijkt deze avond in een uitverkocht Doornroosje. Zanger/gitarist Alex Kapranos is vastbesloten er een feestje van te maken. Vanaf het door strakke synths gestuurde openingsnummer Feel the Love Go moeten de handjes omhoog en mag er meegeklapt worden, waarna hij meteen een wat lang openingspraatje afsteekt, waarin hij benadrukt hoe goed hij zich voelt. En hoe Nijmegen zich voelt? Nou, dat antwoord van het publiek kan best wel wat harder. Yep, het is duidelijk: met de interactie tussen band en publiek gaat het vanavond helemaal goedkomen.
Aan Kapranos zal het in elk geval niet liggen: hij zwiert over het podium, pept de zaal op, knielt, maakt handgebaartjes en sprongetjes. Soms doet hij een beetje denken aan zijn landgenoot Jim Kerr van Simple Minds. Ook de muziek zal niet dwars gaan liggen. De vijfkoppige band speelt strak, funky, swingend en vrijwel alles is uptempo, waarbij het publiek vooral enthousiast reageert op de bescheiden hitjes The Dark of the Matinée en No You Girls en de grotere hit Do You Want To? Rustmomentjes zijn er ook, maar Walk Away en Slow Don’t Kill Me Slow verraden ook een beetje Kapranos’ vocale beperkingen, met name in het ‘hoog’.
Nieuw geluid
Zoals eerder gemeld was Franz Ferdinand al een poos op weg naar de diepere krochten van mijn achterhoofd. Totdat begin dit jaar opeens een nieuwe plaat verscheen. Always Ascending is zonder gitarist Nick McCarthy, die meer tijd aan zijn gezin wilde besteden. Voor hem in de plaats kwamen gitarist Dinot Bardot en gitarist/toetsenist Julian Corrie. Vooral die laatste dirigeerde het geluid van Always Ascending veel meer richting de dance – soms zelfs een beetje disco.
© Bernard Bodt
De halverwege de avond gespeelde single Lazy Boy is daar een exponent van: puntig basje, catchy gitaartje, vlot refreintje. Maar het patroon van de FF-track is hetzelfde: een stuk of wat tempowisselingen, even een stilte en dan volle bak. Zo knalt ook de kraker Take Me Out door de zaal heen en dan weet je: beter wordt het niet meer. En inderdaad, na een korte pauze – waarom? – naait Kapranos iedereen nog even op met: “Do you want to hear another song?”, maar helpt de sfeer bijna zelf om zeep met het slome Slow Don’t Kill Me Slow. En zo zijn tempowisselingen kenmerkend, niet alleen voor de songs, maar ook voor de show in zijn geheel.
Aanstekelijke dynamiek
Maar dan volgt een aangename verrassing: de band komt in beweging! Waar Kapranos eerst alles alleen moest doen, beginnen de andere mannen ook ineens over het podium te struinen en speelplezier uit te stralen, wat voor een aanstekelijke dynamiek zorgt: indie-hit Always Ascending krijgt een sublieme uitvoering, gevolgd door het swingende Michael. Met This Fire stapt de volledige band samen met het publiek in de lift en eindigt de avond dan toch in het leuke, door Kasparos zo gewenste feestje. Ondanks – of dankzij - de sit-down, die altijd zo dwingend is, en waar dus niet iedereen op staat te wachten, maar meestal wél werkt.
Rest het mysterie van die vijf minuten pauze en de plotselinge dynamiek erna. Heel verdacht…
