Iets meer dan 15 jaar geleden, op 18 juni 2003, was ik met mijn neefje in de Arena aanwezig bij het concert van Eminem. Xzibit en Cypress Hill in het voorprogramma, D12 was mee, onder wie 50 Cent. Het was een geweldig concert. Zo geweldig zelfs, zó indrukwekkend, dat het me al die tijd is bijgebleven. Mede daarom ging ik vanavond met enige terughoudendheid naar het Goffertpark. Immers, ook Em is natuurlijk 15 jaar ouder geworden én we hebben niet zo heel veel van hem gehoord de afgelopen jaren én de indruk ontstaat dat ook hij misschien wel een van diegenen is die op ‘oude roem’ een tour gaat doen om binnen te lopen. De terughoudendheid was onterecht!
De eerste fans staan aan het begin van de middag al voor de hekken van het Goffertpark te wachten tot ze naar binnen mogen. Het is er gezellig en uit menige telefoon knallen de nummers van de legende die vanavond zijn opwachting maakt hier, ‘in onze achtertuin’. En daar mag Nijmegen eigenlijk best trots op zijn. Het concert was, in januari, binnen een half uur uitverkocht en tegen alle verwachting in, werd er niet een tweede concert aangekondigd. En dus is dit de enige kans om Marshall Mathers /Slim Shady/Eminem te zien in Nederland.
Voorprogramma
Voordat het echter zover is dat de baas zelf zijn opwachting maakt, wordt het publiek, ondanks de hoge temperatuur in het park, nog verder opgewarmd door twee voorprogramma’s, twee artiesten die passend en bekend zijn bij de huidige generatie hiphopfans. De eerste bezoekers staan toch al wel zo’n 2,5 uur voor het hek te wachten als Royce da 5’9” zijn opwachting maakt. Zijn act valt in goede aarde, zij het voornamelijk bij de jonge mensen in de zgn. Golden Circle en hen die direct daarachter tegen het hek aan staan. Verderop op het veld liggen mensen nog her en der te zonnen, wordt vooral bier gehaald, gekletst en gerookt, maar niet zoveel op de huidige act gelet.
Dat is iets anders als tegen 20.00 uur rapper 2 Chainz op het podium verschijnt. Het feit dat hij meer bijval krijgt, lijkt zijn oorzaak eerder te vinden in het feit dat het Goffertpark al rijkelijk gevuld begint te raken dan in het feit dat hij bekend is. Maar, eerlijk is eerlijk: menigeen schreeuwt zijn teksten hardop mee en naarmate men meer richting podium komt, wordt het enthousiasme ook voor deze act groter.
Eminem
In 2003 kwam Eminem te laat. Zo niet vanavond. Om klokslag 20.20 uur, het tijdstip dat eerder deze week door Mojo was gecommuniceerd, start het filmpje waarmee het optreden begint. Eminem die, als een soort King Kong, door New York loopt. Het filmpje eindigt ermee dat op het podium het witte doek omlaag valt en ‘Detroits Finest’ tevoorschijn komt terwijl Medicine Man, een cover van vriendje Dr. Dre, wordt aangeheven.
Eminem is geen dag ouder geworden, zo lijkt het. Zijn bewegingen zijn nog hetzelfde – hoewel hij zich iets minder in zijn kruis grijpt – zijn uitstraling is weer heerlijk en de energie die van het podium af knalt, geeft geenszins de indruk dat het hier eigenlijk gaat om een come back van een ‘oudere rapper’, maar veel meer om de uitbarsting van een jonge vulcaan.
Op het podium wordt Marshall terzijde gestaan door sidekick – of, zoals dat in hiphoptermen heet: hypeman, – Mr. Porter a.k.a. Kon Artis a.k.a. dEnAun. Hij rapt een groot gedeelte van de set samen met Eminem. Het meest valt echter het enorme orkest op dat mee is gekomen en achter de hiphoppers op het podium zit. Niet alleen zorgen gitarist, bassist, drummer en andere standaard musici voor de muziek, maar er is zelfs een heel strijkorkest tussen gezet. Violen en cello’s die menig nummer een extra laag meegeven. Fantastisch.
Eminem in het Gofferpark ©Jeremy Deputat
Eminem zelf is in vorm. In topvorm. Hij rapt alsof hij nooit enige pauze heeft gehad, laat staan dat we jarenlang weinig van hem hoorden. De ene hit volgt de andere op. Wat daarbij opvalt is dat vrijwel alle nummers eerder stoppen en via een mooi bruggetje overgaan in een ander nummer, zoals bij ‘Till I Collapse naar Cinderella Man en van River naar The Monster.
Een van de dingen waarom Eminem bekend staat, is zijn duetten met dames. Stan met natuurlijk Dido, Love the Way You Lie met Rihanna en van het meest recente album Revival komt Walk on Water, een duet met niemand minder dan Beyoncé . Vanavond komt het vrouwelijke deel van die nummers voor rekening van de getalenteerde Skylar Grey. Ze zijn er niet minder mooi om en worden, net als al het andere vanavond, met gejuich ontvangen.
In 2003 trad Eminem ‘slechts’ anderhalf uur op. De hoop is een beetje dat dat vandaag langer zal zijn, maar gezien de inkorting van de nummers, zit die kans er eigenlijk niet in. Bovendien heeft Mojo een concert van ca. anderhalf uur voorspeld en, laten we eerlijk zijn, bij Mojo hebben ze er wel kijk op. Wat wel het een mooi gevolg is, is dat sommige nummers zodanig worden gespeeld, dat er een soort medley ontstaat. De mooiste medley wordt gevormd door nummers die stammen uit de tijd dat Eminem echt op het toppunt van zijn roem was. Of, zoals de man het zelf zegt: “From the time that I use to get fucked up!” My Name Is, The Real Slim Shady en Without Me worden geweldig in elkaar gedraaid.
Na Not Afraid is het klaar. Althans, voor duizenden mensen die al vroegtijdig het park verlaten om de verkeerschaos voor te zijn. Voor de achterblijvers niet. Zij worden getrakteerd op Lose Yourself, de hit uit de film 8 Mile. En ik weet het zeker: ook dít concert van Eminem zal me bijblijven.
