Merleyn is vrijdagavond gevuld met wel twee Franse rockbands, Jessica93 en JC Satàn. Bijzonder, Franse rockbands zijn er namelijk niet zo heel veel en ze breken niet zo snel door. Noir Désir is zo ongeveer de enige bekende van de laatste paar decennia. Dat maakt nieuwsgierig.
Ondanks de toch vrij onbekende bands is Merleyn aardig druk. Zou het komen doordat JC Satàn een aantal jaar geleden heeft opgetreden tijdens de Valkhof Affaire? Maar ook als het voorprogramma begint stroomt het publiek de zaal al in.
Donkere onemanshow
De avond opent met de Parijse Geoffroy Laporte die in zijn eentje de hele band Jessica93 vormt. Met alleen een bas of een gitaar zet hij een donkere set neer die opzwepend en tegelijk sferisch is, vooral door ondersteuning van een drumcomputer. Qua muziek doet het aan The Young Gods of Joy Division denken. Veel interactie heeft de zanger niet met het al flink aanwezige publiek; hij kijkt naar beneden waarbij zijn lange, donkere haar voor zijn gezicht valt. Ook zijn zang is niet hetgeen waar hij het van moet hebben, op het randje van onzuiver. Dit valt vooral in de wat langzamere nummers op, zoals Karmic Debt, die na het sterke openingsnummer Poison komen. Naar het einde van het optreden gaat het tempo gelukkig weer omhoog, met als hoogtepunt Asylum. In die nummers vormt zijn trage, donkere zang juist weer een goed tegenwicht tegen het elektronische geweld.
Divers gezelschap
Na de eenmansband van Jessica93 staat het podium van Merleyn ineens vol met de muzikanten van JC Satàn uit Bordeaux. Ondanks de bandnaam heeft de muziek, zoals bijvoorbeeld bij Eagles of Death Metal evenmin het geval is, niets met deathmetal te maken, maar eerder met garage of stonerrock. Wel met een twist; zeker in het eerste gedeelte spelen ze met het genre, met oosterse ritmes in het nummer Centaur Desire en poppy melodieën in Erika en Waiting for You. De diversiteit lijkt bij de band te passen; van de zangeres Paula Scassa, die met rokje en bomberjack het optreden begint, tot de studentikoze bassist Romain Boutin en de getatoeëerde gitarist Arthur Larregle.
Vuig en hard einde
Net zoals bij de Jessica93 overtuigt de zang niet echt en zijn het vooral gitaar en bas die respect afdwingen. Na het diverse begin worden de nummers langzamer meer rechttoe-rechtaan, waardoor het soms lijkt of je naar een kruising tussen ZZ Top en de Smashing Pumpkins aan het luisteren bent. De muzikanten staan met attitude te spelen en nemen het publiek mee, dat halverwege dan ook flink gaat dansen en headbangen. Met het extra tempo wordt de muziek ook trashier en heftiger. Geluidsniveaus nemen gevaarlijke hoogtes aan tijdens Crystal Snake, maar het blijft allemaal duivels lekker klinken. Met piepende oren laten ze een overdonderd publiek achter.
