Voor een veel te klein publiek draaien drie artiesten van het label Denovali fenomenale, angstaanjagende en intense sets in Merleyn. Gecombineerd met abstracte en soms post-apocalyptische visuals is de sfeer compleet.
De Rotterdamse Nadia Struiwigh kan niet van haar knoppen afblijven. Het is heel kalm, alsof we in een onderwaterwereld zijn. Steeds past ze de textuur van haar geluidsveld aan en er komen complexe, snoeiharde breakbeats voorbij. Haar nieuwste plaat WHRRU koop ik en luister thuis met verbazing rustig na. Een droefgeestig maar wel progresserend verhaal openbaart zich op deze plaat. Wat mij nóg meer verbaast, is dat Nadia zich met van alles bezighoudt; behalve componist is zij editor, reviewer én graphic designer. Ze vertelt me naderhand dat ze het publiek goed kon aanvoelen en dat het goed was dat er mensen ook aan het dansen waren.
Heftig en hels
Orson Hentschel valt op door tijdens zijn performance op een (bas)gitaar te spelen. Deze Duitse, audiovisuele kunstenaar laat met zijn bastonen Merleyn letterlijk op haar grondvesten trillen. Daarna lijkt het wel alsof de Braziliaanse Ricardo Donoso de hel leegtrekt en in ons midden brengt. Zoals Shakespeare ooit zei: “You know that hell is empty because all the devils are here.” Stroboscopische, rode beelden van een stapel doodshoofden, vertraagde vlammen en muziek die alle duisternis over je heen laat komen.
En dan is ineens de avond voorbij. Wat ik precies heb gezien en gehoord is lastig onder woorden te brengen. De typische rauwe rave-sfeer van krakers en vrijdenkers was even tot een verfijnd en officieel niveau aanwezig in Merleyn. Nieuwsgierig naar meer? Denovali organiseert in 2020 festivals in Berlijn en Londen.
Getagd onder
