Metal kent ongelooflijk veel verschillende stijlen. Eén van die stijlen is black metal. Black metal kenmerkt zich, nog veel meer dan in andere metalgenres, door onorthodoxe thema’s zoals satanisme en antihumanisme. Iedere paar jaar steekt de discussie weer de kop op of dit soort muziek niet heel veel slechte invloed heeft enzo. Daar mengt Ugenda zich niet in. Ugenda geniet slechts van heel erg goede muziek.
De drie bands die vanavond hun opwachting maken, spelen hun laatste set van deze Europese tour. In november speelden ze bijna iedere avond in een andere Europese stad en de afsluiting, de kers op de taart zo je wilt, is vanavond in Doornroosje. Grote namen binnen de black metal – Watain en Rotting Christ – zullen vanavond van zich laten spreken, met Profanatica in het voorprogramma. Hoewel de rode zaal al redelijk gevuld is als de drie Amerikanen van Profanatica opkomen, is duidelijk dat het publiek niet voor hen komt. Los van de vraag of hun muziek zich ertoe leent om op los te gaan, is hun set er niet een die onthouden zal worden.
Rotting Christ
Dat is echter heel anders bij de Grieken van Rotting Christ. Veel van het publiek – Doornroosje is helaas niet uitverkocht en het balkon is dan ook afgesloten – is juist voor hen gekomen. En ze worden niet teleurgesteld. Openingsnummer 666 wordt voorafgegaan door Gregoriaans gezang en een monoloog van zanger Takis Tolis, die het meest weg heeft van een misvoordracht. Wanneer de overige bandleden invallen, gaat het los.
Mede vanwege het feit dat Tolis’ Engels niet accentloos is (“Gello Golland!”), wordt een deel van de nummers in het Grieks gezongen, zoals P'unchaw kachun- Tuta kachun, dat bestaat uit zowel Griekse als Engelse teksten. De muziek die de teksten ondersteunt is loepzuiver en retestrak.
Bijzonder indrukwekkend is het nummer Apage Satana, dat wordt ingeleid met zwaar drumwerk. De hele zaal zingt mee. Dat black metal een genre is dat voortkomt uit onder andere thrash metal, wordt erg duidelijk in Societas Satanas, waarbij de sterke en strakke gitaarsolo’s en tempowisselingen erg tot de verbeelding spreken.
Rotting Christ ©Victor Peters
Watain
Het Zweedse Watain stond afgelopen FortaRock ook al in Nijmegen en maakte toen een buitengewoon positieve indruk. Ook het decor dat de mannen deze keer hebben meegenomen, voorspelt goede dingen. En het publiek wordt geenszins teleurgesteld!
Onder begeleiding van – eveneens – Gregoriaans gezang dendert zanger E (Erik Danielsson), beschilderd en wel, het podium op met een grote fakkel. Daarmee steekt hij allerlei attributen aan, waaronder twee grote, duivelse drietanden. Als de eerste noten van Storm of the Antichrist klinken, gaat het publiek uit zijn dak. Zuiver, strak en heftig.
Watain zet een geweldige show neer. De interactie met het publiek is goed en de 'stage presence' van de band is overdonderend. Heel indrukwekkend. In het midden van het podium staat, op een soort altaar, een gigantische drumkit, geflankeerd door twee grote satanskruizen. Verschillende malen wendt E zich tot dit altaar om daar Satan aan te spreken. Tijdens The Golden Horns of Darash gooit hij zelfs een kelk varkensbloed het publiek in. De aanwezigen vinden het geweldig.
Watain ©Victor Peters
In tegenstelling tot de algemene indruk van dit soort muziek, zijn nummers als Malfeitor en Towards the Sanctuary toch buitengewoon toegankelijk. The Return of Darkness and Evil spant, wat dat betreft, echter wel de kroon. Beginnend met een zinderende drumriff levert het gewoon kippenvel op. Misschien is het wel het beste te vergelijken met een hardere versie van Metallica's Whiplash.
Nadat de laatste tonen van The Serpent’s Chalice zijn weggeëbd en de muzikanten het podium hebben verlaten, blijft E achter. Hij knielt voor het altaar en wendt zich wederom tot Satan, hem dankend voor een 'vlekkeloos' optreden. En Wat Ain optreden was het. Heerlijk!
