Niet iedereen is er voor te vinden, opera. Hoge schelle vrouwenstemmen, de herhaling van steeds maar dezelfde liefdesverhalen en die boventiteling werkt ook niet altijd mee. Toch zou ik iedereen aan kunnen raden eens een bezoekje te brengen aan de Staatsopera van Tatarstan. Want ook deze productie van Tosca was de moeite waard, hoewel een hele andere ervaring dan dat je misschien van deze staatsopera gewend bent.
Oren én Ogen
De Staatsopera van Tatarstan blinkt wat mij betreft meestal uit door zijn prachtige decors en kostuums, de goede choreografiën met grote koren die heel harmonieus de muziek ten gehore brengen. Met een goed orkest. Oftewel: de ogen én de oren hebben nooit te klagen. Hoewel het soms wat overdreven is; de jonge mannen in Romeins uniform die pirouettes draaien zal ik niet snel vergeten.
Maar in deze productie, op 11 oktober 2013 gezien in Stadsschouwburg Nijmegen, lag het gewicht toch duidelijk anders. Tosca leent zich wellicht ook minder voor een gigantische productie. Geen kwantiteit dus dit keer, maar er was duidelijk geïnvesteerd in de kwaliteit van de opera.
De muziek werd gezongen door prachtige stemmen, en het geheel was heel mooi aangekleed. De decors waren precies zoals ik verwachtte. Het acteerwerk was niet om over naar huis te schrijven, hoewel dat zeker niet storend was. Alles was gericht op het prachtig ten gehore brengen van de klassieke opera uit 1887. En dat is zeker ook gelukt.
Hier is een clip van waarschijnlijk de bekendste aria uit het stuk uitgevoerd door Staatsopera Tatarstan.
Getagd onder
