Tsjechov, maar dan even lekker helemaal anders. Met wervelende monologen waarbij je haast vergeet waar het ook al weer over gaat. Met kleine pijntjes die groot leed overschaduwen. Met vervelende mensen en gasten die veel te lang blijven hangen. Allemaal elementen die we natuurlijk kennen van Tsjechov, maar die nieuw leven ingeblazen wordt door Theater Platonov. Op 28 april a.s. te zien in Stadsschouwburg Nijmegen. Onze Nicole des Bouvrie ging alvast in Eindhoven kijken.
Een 'onstuimige avond' beloven ze je. En misschien is dat wel waar, alleen niet enkel in positieve zin. Een groep Millenials op het podium, je weet wel, van die mensen die afgestudeerd zijn maar niet weten wat ze met hun leven aanmoeten. Rondreizen in India om zichzelf te vinden, of toch maar liever computerspelletjes spelen? De grote idealen van de een zijn oud verdriet van de ander. Stop ze in een kamer en kijk wat er gebeurt. Er gebeurt heel veel en de spelers van Theater Utrecht weten dat ook waar te maken. Ze hebben niet de meest eenvoudige materie, allerlei dingen gebeuren tegelijkertijd en toch weten ze het zo neer te zetten dat het eenvoudig te volgen is. Tenminste, voor een jonge generatie publiek die de meeste van die discussies ofwel zelf heeft gehad ofwel heeft moeten aanhoren in de eigen studententijd.
Onstuimig dus, want er wordt nogal uitgehaald naar het huidige leven, zonder dat daar per se een harde mening aan te pas komt. Door het heldere en overtuigende spel komt de vraag 'waarom doen we dit toch eigenlijk' extra hard binnen. Met types waar je direct van houdt maar die toch niet blijken te zijn wat ze je voor hielden en met arrogante ventjes die je graag de mond zou willen snoeren.
Zeker de moeite waard dus om te gaan kijken, al was het alleen al omdat vernieuwend theater alle steun verdient, vooral als het zo goed uitgevoerd wordt als in Platonov.
Getagd onder
