Door ziekte was hij een tijdje van de radar, maar sinds een paar maanden is Hans Dulfer met zijn nieuwe band alweer een tijdje on tour.
Vrijdag 12 januari de beurt aan Doornroosje, Hans Dulfer is helemaal terug en nog steeds Alive and Kicking. Een krachtig en hartverwarmend optreden van de vader van de Nederlandse jazz, waarbij vooral zijn band Dulfer! Total Response indruk maakte.
Ziekte en ouderdom lijken geen vat op hem te krijgen, 82 jaar zijn bewegingen misschien wat strammer, wat minder lucht en volume, maar nog steeds dezelfde uitstraling en charisma. Zelfs hetzelfde kakbruine leren jack leek hij nog te dragen van bijna vijftig jaar geleden toen ik hem voor het eerst zag in Utrecht. Een legendarisch swingend concert in mijn herinnering. Vrij snel daarna nam ik mijn filmhuisvrienden mee naar een Dulfer-concert in het legendarische cultuurcentrum O42. Een van de eerste concerten georganiseerd door de WIM (Werkgroep Improvisatie Muziek ), die de basis heeft gelegd voor de huidige jazzscene. Ook toen swingde en dampte het aan de Oranjesingel. Maar van mijn vrienden kreeg ik slechts hoon. ‘Man, dit is toch helemaal geen jazz, dit is salsa!’
Foto © Henk Beenen
Nu is Dulfer altijd wars geweest van de gebaande jazzpaden en had hij een hekel aan de “piep knor” generatie à la Willem Breuker. Al snel zocht hij een andere weg en verlegde hij zijn grenzen met psychedelische invloeden, wereldmuziek, inderdaad salsa, ska, funk, techno en house. En zoals zijn stijlen variëren, zo verandert ook de samenstelling van zijn begeleiders. Hans Dulfer is daarbij de rasechte performer gebleven die het beste live tot zijn recht komt, welke stijl er ook gespeeld wordt.
Zichtbaar tevreden leek hij dan ook met de zeer goed gevulde volle kleine zaal. Kwam het eerste nummer misschien nog een beetje stroef op gang, nadat hij zijn bandleden de vrije ruimte gaf om te soleren en vooral te gloriëren begon de diesel goed te lopen. En wat een band deze keer: Koen Schouten op baritonsax, Hans Eijkenaar drums en dan de bassist van de toekomst – volgens Dulfer zelf – Ishaq van Niel. Inderdaad, indrukwekkend hoe Van Niel in zijn solo’s leek te kunnen schaatsen en hardlopen tegelijk op zijn elektrische bas. En dan hebben we het nog niet over de fenomenale gitarist Jerôme Hol. Volgens Erik Vloeimans kan hij vrolijk spelen, maar zijn instrument ook figuurlijk in de fik steken. En dat laatste bleek vrijdagavond in Doornroosje. Heavy gitaarsolo’s afgewisseld met de meest melodische klanken. Veel Dulfer-klassiekers en in deze sobere bandbezetting weer net even anders klinkend alsof het nieuw werk is, met zeker Candy Clouds als een van de hoogtepunten, waarbij Koen Schouten nog een staaltje saxofoonspel zonder handen demonstreerde.
Zeker in de tweede helft van het anderhalf uur durende optreden gingen alle remmen los. Dulfer weet zijn bandleden tot grote hoogte te inspireren en de zaal vol van vijftigplussers te enthousiasmeren. En je blijft je verbazen hoe hij het voor elkaar krijgt om zijn werk altijd weer anders te laten klinken. Natuurlijk hij is lang niet meer zo energiek als vroeger, zijn solo’s zijn duidelijk korter, minder improvisaties en een barkruk nodig. Meer nog dan vroeger leunt hij op zijn band. Koen Scholten die op zijn bariton alle ruimte kreeg en nam met prachtig spel en bloedmooie solo’s. En eerlijk, Hans Dulfer is zelf nooit de meest begenadigde solist op zijn tenorsaxofoon geweest, veel meer een behendige speler, bovenal een inspirator en een bandleider die talent herkent en ze een plek geeft op de podia. Een fenomeen hoe hij binnen zijn eigen (jazz-)genre de verschillende stijlen weet te verbinden. Beginnen met ska en swingend weten te eindigen met salsa en calypso. En dan het onbedwingbare charisma, hoe hij zijn bandleden telkens aanmoedigt, hoe hij de zaal subtiel bespeelt: Go on, Yes, go on, klap voor jezelf!’
Aan het einde van het concert kwam heel even weer het instinct van de autoverkoper boven. Van zijn oude album El Saxofon uit 1970 was een speciale 50th anniversary edition in de aanbieding, slechts 1.000 zijn ervan geperst speciaal op transparant mintgroen vinyl. Hoe bijzonder, dus de laatste vierentwintig moesten vanavond nog weg. Dulfer had de lachers op zijn hand, daar heb je hem weer met zijn Amsterdamse verkopersbranie. Maar uiteindelijk ging ook ik voor de bijl en prees mij gelukkig met het allerlaatste (?) exemplaar, nummer 19 uit de reeks.
Foto © Henk Beenen
Toen ik thuisgekomen na enig geklungel de draaitafel weer geïnstalleerd had en de plaat vol verwachting opzette, wist alweer wat ik ging horen: ‘Man, dat is toch helemaal geen jazz!’
Overigens wil je binnenkort ook genieten van de fenomenale gitaarsolo’s van Jerôme Hol? Zondag 4 februari is hij te bewonderen in LUX bij Eric Vloeimans Hotspot! Misschien wordt daar zijn funky gitaar wel letterlijk in de fik gestoken.
FOTOS: Henk Beenen
