De Nijmeegse band Juneville vierde haar tienjarig bestaan en de verschijning van een vierde album met een speciaal concert in LUX Nijmegen. Juneville is een bijzondere band in het Nijmeegse muzieklandschap. Tien jaar geleden opgericht door Pieter Nabbe, die pas als vijftiger begon met het schrijven en zingen van eigen liedjes, ontwikkelde de groep zich gestaag tot een vaste waarde. De muziek beweegt zich tussen rock, folk, country en alt-indie-invloeden.
Wanneer de band het podium betreedt, opent Nabbe met een bescheiden, eenvoudig ‘hallo’, waarna meteen Take A Ride inzet, het nummer waarmee het tien jaar geleden allemaal begon. De huidige bezetting bestaat uit Thomas Dessing (toetsen), Jan Voshart (bas), Bart-Jan Baartmans (gitaar), Patrick de Rozario (gitaar), Joris van Drongelen (drums), Roza Ambrosius (viool en zang) en natuurlijk Pieter Nabbe (zang). Gastmuzikant op trompet is Teus Nobel.
Het toneelbeeld is sober en er is weinig beweging. Alleen Nabbe beweegt zich tijdens instrumentale passages tussen zijn bandleden, beweegt met hen mee en deelt regelmatig complimenten uit. De rustige theatersetting past perfect bij de sfeer van Juneville, met steeds weer die kenmerkende stem van Nabbe als ankerpunt, een stem die niet zozeer overtuigt door perfectie, maar door doorleefdheid. Zijn korte intro’s over het ontstaan van nummers geven extra context en reliëf.
Het concert is geen uitbundige terugblik, maar een zorgvuldig opgebouwd overzicht van tien jaar muziek. Op de achtergrond worden foto’s getoond van oude en nieuwe muzikanten tijdens optredens in de afgelopen jaren, waardoor ook visueel de ontwikkeling van de band zichtbaar wordt.
Bij de uitvoering van vroege nummers vallen meteen de toevoegingen op: het vioolspel en de zang van Ambrosius en de trompetlijnen van Nobel geven de sound meer gelaagdheid en kleur. Oudgediende Dessing excelleert zowel op orgel (Love Me If You Can) als op piano (Come Back To Me, A Few Drops, New York City) met fraaie intro’s. De gitaarpartijen vormen een afwisselend, breed akoestisch en elektrisch decor, met intensieve solo’s in onder meer Rain Will Fall Again.
De recentere nummers van het nieuwe album Stormy Sea ontlenen hun kracht aan contrast en dynamiek. Grote en kleine observaties worden verpakt in liedjes over massahysterie (The Mirror), vrije onderzoeksjournalistiek (The Freaks!), maatschappelijke onmacht, maar ook vergankelijkheid, vriendschap (The Regulars) en de schoonheid van het leven.
Opvallend is vooral Forgiveness, met een gedragen en indringende trompetpartij van Nobel, over het collectieve falen van menselijkheid.
De terugkerende indringende vraag — “If there’s a God, he should be begging for forgiveness” — snijdt scherp door de zaal. In die ene zin komt samen waar Nabbe vaker over schrijft: woede, vertwijfeling én hoop. Zijn blik is kritisch, soms ontluisterend, maar nooit zonder verlangen naar menselijkheid.
Tijdens dit jubileumconcert krijgen de nieuwe songs een vanzelfsprekende plek naast ouder werk, waardoor hoorbaar wordt hoe de band niet zozeer groter is gaan klinken, maar dieper. De arrangementen zijn hechter, de dynamiek bewuster gedoseerd. Er is ruimte voor nuance, voor adem, voor onderlinge afstemming. Wat blijft is de aandacht voor detail en de bereidheid om stilte te laten spreken.
De toegift Let Us Be Silent onderstreept wat deze middag typeert. Geen uitroepteken, maar een punt. In de stilte na het laatste akkoord wordt hoorbaar wat tien jaar Juneville hebben gebracht: niet groter, maar dieper.
