Toen de Predator - een trofeejagende reptielenman c.q. 'awgly maddah fokkah' - het opnam tegen Arnold Schwarzenegger in 1987, was dat vet. Moddervet, om precies te zijn. De dertig jaar die volgden brachten echter weinig meer dan matige vervolgen en nog matiger cross-overs met de Alien-serie. Aan die lijst mag sinds kort The Predator toegevoegd worden, niet omdat het nou per se zo'n slechte film is, maar meer omdat ik me er niets meer van kan herinneren. Vanaf nu te zien in Pathé Nijmegen.
Goed, dat is misschien niet helemaal waar. Ik weet nog dat er een autistisch-geniaal jongetje in zit, je weet wel, van het type ik-lees-acht-natuurkundeboeken-in-een-middag-en-kan-dus-de-Predatortaal-ontcijferen (acht jaar). En ook een volslagen kleurloze ex-soldaat-annex-hoofdrolspeler, en een paar gekken voor comic relief. En Olivia Munn, dat is een hartstikke leuke dame om te zien. En ze heeft een punt: de Predator zou eigenlijk helemaal niet Predator moeten heten, maar Hunter of zo, want het is een jager, geen roofdier. Maar aan de andere kant, zoals bad guy Sterling K. Brown het zo treffend verwoordde: "Fuck it. Predator just sounds cool."
Voorts veel explosies en Predators die mensen in de rondte smijten, wat je mag verwachten van een film als deze. Maar vooral: veel humor. Het script van regisseur Shane Black - wiens bijrolletje in het origineel ook al draaide om het spuien van zoveel mogelijk pussy-grapjes in een zo kort mogelijke tijd - zit tjokvol met melige flauwigheden die de leegheid van zijn personages dienen te maskeren. En gelukkig maar, want het script is een losse flodder die louter gered wordt door Blacks relativerende blik. "Het is ook allemaal maar onzin", lijkt hij gedacht te hebben. "Laten we het dan ook als zodanig behandelen (insert pussy-grap hier)."
Predator is een meesterlijk actiespektakel dat dertig jaar na dato nog steeds overeind staat. The Predator is een melige actieflodder die zelf ook wel weet dat-ie een beetje belachelijk is. Voor een goede film moet je dus bij het origineel zijn. Maar wie ruim anderhalf uur aan relativerende actienonsens over zich heen wil laten komen, kan met The Predator prima uit de voeten. Althans, dat denk ik, want na twintig minuten vergat ik waar de film over ging - niet uit zelfbehoud, zo slecht is-ie niet, maar gewoon, uit desinteresse.
Getagd onder
