Wat als de man die je twee jaar lang gestalkt heeft opduikt in de inrichting waar je behandeld wordt om van de angst voor je stalker af te komen? Ben jij dan gek, of is de hele wereld dat? Je ziet het in de nieuwste film van Steven Soderbergh, Unsane, vanaf nu te zien in CineMec Nijmegen.
"Het was een buitenkans", zucht zakenvrouw Sawyer Valentini (Claire Foy) tegen haar moeder, als deze vraagt hoe haar nieuwe baan bevalt aan de andere kant van het land. Wat ze er niet bij zegt is dat de reden van haar plotselinge verhuizing ligt bij David Strine (Joshua Leonard), de man die haar al twee jaar stalkt. Die aanvaring heeft diepe sporen achtergelaten bij Valentini: nog steeds meent ze haar stalker overal te herkennen.
Als een gesprek met haar psycholoog eindigt in een gedwongen opname, moet de steeds instabielere Valentini twee dingen bewijzen: dat ze niet gek is, en dat de nieuwe verpleger die haar elke avond haar medicijnen geeft, haar stalker is. Maar vallen die dingen wel te bewijzen, of zit het allemaal in haar hoofd?
Regisseur Steven Soderbergh (bekend van de Ocean’s Eleven-films) maakte vanaf de jaren ’90 vrijwel elk jaar een film, maar kondigde in 2013 aan met pensioen te gaan. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan, dus dit jaar is Soderbergh terug met de in het geheim opgenomen psycho-thriller Unsane. De film mag, volledig geschoten op een iPhone 7 Plus, gerust een stilistisch buitenbeentje in zijn oeuvre genoemd worden. De kille beelden van het apparaat zorgen voor een nare, claustrofobische sfeer, ideaal om de grenzen tussen het objectieve en het subjectieve te doen vervagen.
Dat dit op overtuigende wijze gebeurt. mag voor het grootste gedeelte op het conto van een geweldig acterende Foy (bekend als koningin Elisabeth in Netflix-hit The Crown) geschreven worden. De actrice weet – het ene moment gereserveerd, het andere moment hysterisch - de lijn tussen helder en paranoïde perfect te bewandelen, om zichzelf vervolgens in diepe twijfel te storten. Ze weet, samen met de ongebruikelijke regie en sterke soundtrack van Thomas Newman, de pulpige plot naar een hoger plan te tillen.
Des te jammerder dus dat Leonard in zijn rol als stalker minder overtuigt. Zijn personage blijft vlak en leeg, waardoor een echt gevoel van dreiging lang uitblijft. Dat en de teleurstellend simpele eindscène weerhouden Unsane ervan een topper te zijn. En dat is gekmakend zonde.
Getagd onder
