Al weken leven mijn moeder en ik hier naartoe: de voorstelling Red, Yellow, Blue van Isabelle Beernaert. Samen hangen we elke zondagavond voor de buis voor So You Think You Can Dance (SYTYCD) en de choreografieën van Isabelle zijn altijd onze favorieten. Op 14 december is het dan zover en treedt Isabelle met 24 dansers op in de Stadsschouwburg van Nijmegen.
Heftig
De voorstelling begint met een heftige film over haat en oorlog. De film laat zien hoe hard het leven is. Het publiek wordt meteen gepakt en iedereen zit met grote ogen naar de beelden te kijken. Daarna komen de dansers op het podium en ze laten zien hoe hard, maar ook hoe mooi het leven kan zijn. Dit doen ze door de nadruk te leggen op liefde.
Het verhaal achter de dans
Hoofdpersoon in Red, Yellow, Blue is Els Smekens (winnares van SYTYCD 2009), steeds in het grijs of zwart gekleed. Ze ontmoet in het verhaal een man (Thomas van der Linden) en samen reizen ze langs de kleuren van de liefde. Deze worden gesymboliseerd door de kleuren van de jurken die de hoofdpersonen van de dansen dragen: rood, geel of blauw. De overige dansers zijn in het zwart gekleed.
Een reis langs de kleuren
De voorstelling loopt aan één stuk door en de dansen vloeien in elkaar over. Steeds is er een ander nummer waarop wordt gedanst. De kleuren laten niet alleen de mooie kanten van liefde zien, maar ook de pijn die achter elke kleur schuilt, zo lees ik later in een interview met de choreografe. Rood is behalve passie ook haat en ergernis. Geel is geluk en de zon, maar het is ook een kleur die in verband staat met ziekte. Blauw staat voor goddelijkheid, oneindigheid, maar ook voor leegte, afscheid en het kwijtraken van iemand. Aan het begin van de voorstelling is dit nog niet helemaal duidelijk omdat je nog geen idee hebt waar het precies over gaat. Maar dat is helemaal niet erg omdat de dansen prachtig zijn om naar te kijken. Je hebt wel door dat het liefdeskoppel dat de reis maakt langs deze kleuren allemaal problemen tegen komt. De muziek, die meerdere malen Nederlandstalig is, geeft soms een hint over de situatie die wordt uitgebeeld. Wat ook opvalt is het licht dat veel wordt gebruikt en waarmee in de dansen ook wordt gespeeld. De dansers rollen op en van het podium af zodat het niet opvalt dat ze opkomen of afgaan, waardoor het een vloeiend geheel is.
Welverdiende staande ovatie
Na de voorstelling krijgen Isabelle - ze bleek tijdens de voorstelling vlak achter me in het publiek te zitten - en de cast een welverdiende staande ovatie. Mijn moeder en ik zijn nu nog meer fan van Isabelle dan dat we al waren.
Wat: Red, Yellow, Blue
Waar: Stadsschouwburg Nijmegen
Wanneer: 14 december, nog te zien tot 18 januari in diverse theaters
Getagd onder
