De 29-jarige Matteo Mancuso is een jonge Italiaanse gitaarvirtuoos die met zijn unieke fingerstyle-techniek en mix van jazz en rock door grootheden als Steve Vai wordt gezien als dé grote gitaarbelofte voor de toekomst. Hij wordt vaak beschreven als virtuoos en technisch uitzonderlijk. Zijn fingerstyle-aanpak maakt zijn phrasing uniek en herkenbaar. Niet alleen snelheid staat centraal, maar ook toon, touch en muzikaliteit. Tegelijk is er, vooral online, discussie: is het soms niet té technisch? Grote woorden en grote verwachtingen dus, maar is het ook meer dan alleen verbluffende techniek?
Het licht gaat uit op het podium en in het donker lopen Mancuso, Riccardo Oliva (bas) en Gianluca Pellerito (drums) het podium op. Zodra het licht aangaat opent de band direct vol overtuiging met Solar Wind. Meteen wordt duidelijk wat Mancuso zo bijzonder maakt: de fingerstyle-techniek, de enorme snelheid en de verschillende klankkleuren van zijn gitaarspel.
De band klinkt direct hecht en energiek. Niet vreemd, want zij spelen al jaren samen. Het podium is sober ingericht met vooral lichtapparatuur en veel loopruimte. Daar maakt Oliva gretig gebruik van. Hij is expressief in mimiek en bewegingen, waarmee hij zijn spel voortdurend accentueert. Pellerito is nadrukkelijk aanwezig met een steady basis, wisselende accenten en enorme controle.
Mancuso daarentegen blijft introvert. Volledig geconcentreerd op zijn spel schakelt hij moeiteloos tussen razendsnelle solo’s en lang uitgesponnen begeleidingsakkoorden waarop de anderen kunnen excelleren. Hij staat er nadrukkelijk niet alleen voor: voortdurend zoekt hij interactie met zijn bandleden. Af en toe improviseert hij net buiten de vaste lijnen van zijn solo’s, wat zichtbaar plezier oplevert bij Oliva en Pellerito.
Bij de aankondiging van The Great Wall vertelt Mancuso hoe hij op jonge leeftijd werd geïnspireerd door het album Heavy Weather van Weather Report. In nummers als Fire And Harmony, Silkroad en Warm Sunset zijn die fusioninvloeden duidelijk hoorbaar. Oliva en Pellerito vormen daarbij een hechte en vertrouwde basis waarop Mancuso kan excelleren. In het spel zijn voortdurend echo’s te horen van gitaristen als Jeff Beck, Paco de Lucía en Al Di Meola: de dynamiek, de melodische opbouw en de ritmische scherpte zijn nooit ver weg.
Een hoogtepunt volgt met Spain van Chick Corea, uitgevoerd in Mancuso’s eigen stijl: technisch indrukwekkend, maar tegelijk spannend en meeslepend.
Daarna volgen nog verschillende nummers van zijn laatste album, waarbij vooral opvalt hoe sterk sfeer, tempo, energie en emotie van elkaar verschillen. Dat wordt bijvoorbeeld duidelijk in het heavy metal-georiënteerde Black Centurion.
Na twee toegiften (The Chicken en Drop D) blijft het publiek nog lang rond het podium hangen. Overal klinken superlatieven.
Het spel van Mancuso is virtuoos en technisch, maar nooit klinisch. Hoewel zijn improvisaties soms beperkt lijken, klinkt alles melodisch, verrassend en volledig in het moment.
Het concert was indrukwekkend, fenomenaal zelfs. Er waren geen afzonderlijke kippenvelmomenten; het hele optreden voelde als één lange kippenvelervaring. Tegelijk voelt Matteo Mancuso hoorbaar nog onderweg. De titel van zijn laatste album, Route 96, lijkt daarin veelzeggend: geboren in 1996 bevindt hij zich midden in een muzikale roadtrip waarin invloeden, techniek en identiteit samenkomen, onderweg naar een eigen bestemming.
