“Robin Hoooood! Robin Hoooood!” schallen zijn metgezellen door de gangen van het theater. De middeleeuwers roepen ons, het publiek, de zaal in, alwaar wij stevig worden toegesproken. De verkiezingsretoriek is niet van de lucht en de slogans vliegen ons om de oren. Van een vierde wand is geen sprake in dit uitbundige schouwspel. “Schaf armoede af!” scanderen wij braaf mee, waarna ons plots het vuur aan de schenen wordt gelegd: “Zijn er bankieren in de zaal? Of accountants? Controllers? Niemand? Wie doet er iets met geld?!”. De dappere enkeling die zijn hand durft op te steken, komt dit duur te staan. Laten we maar aannemen dat iedereen zijn bezittingen aan het eind van deze première weer bij zich had.
Robin Hood en zijn troep zijn al sinds de middeleeuwen actief in Sherwood Forest en aangekomen in 2018 zijn hun idealen nog onverminderd fanatiek. Dat wil zeggen, op papier. Waar Justice, salonsocialist, en Little John “geen woorden maar daden” nog altijd vol bravoure het oorspronkelijke gedachtegoed verdedigen, beginnen sommigen zich wat achter de oren te krabben en heeft de held zelf er na 800 jaar stiekem ronduit tabak van.
Frisse sprookjes
Toneelgroep Oostpool blaast sprookjes nieuw leven in (zie ook: Romeo en Julia) en maakt daarbij een mooie mix tussen de middeleeuwse oorsprong en de moderne actualiteit. Robin Hood en de zijnen (of eigenlijk vooral Justice, in een geweldige rol van Gillis Biesheuvel) hebben het inmiddels niet alleen over de gemene koning Jan, maar ook over Twitter, kapitalisme, Occupy en Walt Disney (“Fuck Walt Disney! Wij vertellen jullie het echte verhaal”). Het stuk lijkt op een uit de hand gelopen verkiezingsdebat: ben je voor de opportunistische koning, voor de idealisten die vrijheid willen, voor de boze burger die gewoon eens een keertje rust wil, en dan maar wat minder vrijheid, of voor de middenmoot die vooral compromissen wil sluiten? Voor Robin Hood is het in elk geval moeilijk stemmen: hij wil het liefst onder een dekentje op de bank met zijn geliefde.
Vragen
Aan het eind van de avond blijven vragen over: hoe lang moet je vasthouden aan je idealen? Op welk moment moet je van gedachten durven veranderen? Is dat redelijk en volwassen? Of is dat laf? Robin Hood geeft geen antwoord en dat vind ik mooi: goed en kwaad bestaan niet, er is geen juiste keuze, pas achteraf kan blijken wat er heeft gewerkt of niet. En wanneer je moe bent van het strijden, is het misschien wel gezonder om eens voor jezelf te kiezen. Oostpool heeft hierover een vermakelijk, talig en tegelijkertijd spektakelstuk gemaakt. Het hoge declameergehalte kan soms wat schreeuwerig worden, maar dat past dan wel weer bij het middeleeuwse en politieke karakter.
Robin Hood, gespeeld door Toneelgroep Oostpool, is op 4 april a.s. te zien in de Stadsschouwburg Nijmegen
Getagd onder
