In zaal 7 van LUX speelt zich de wereld in het klein af: op een leeg toneel, achter de schermen lijkt het, zitten twee mensen in simpele joggingkleren op de grond. Van achter het toneel klinkt het geroezemoes van een publiek, wat even later overgaat in gedempte pianomuziek. De man en vrouw die wij zien, oefenen samen het leven; soms bijna als kinderen, soms als liefdespartners die alle fases en emoties tegenkomen die er zoal tussen mensen spelen.
Het hele eerste deel laten ze elkaars hand niet los. De ene keer zacht, elkaar omhelzend op alle mogelijke manieren, de andere keer duwend en trekkend, van elkaar weg willend en toch weer niet. Hun dans lijkt aanvankelijk losjes, bijna verveeld en roept in combinatie met het lege decor het gevoel op dat we naar een oefening zitten te kijken. Een repetitie voor het echte leven, wat zich daarachter op het toneel afspeelt. Ook wanneer de dansers los van elkaar dansen, volgen ze elkaar op de voet. Woest en gefrustreerd, maar dan weer spelend nemen ze elkaar mee, tillen elkaar op en staan op elkaars schouders. Wanneer het geluid plotseling uitvalt, slaat de stemming van de man om. Zij danst nog lachend door, alleen voor zijn ogen. Wanneer tegen het eind de muziek verstomt en er achter het doek een zacht applaus klinkt, verstomt ook hun spel.
Een ontroerende voorstelling, uitgekleed en ongepolijst. De choreografie van Stephen Shropshire verbeeldt hoe moeilijk én mooi het is om samen te leven en tegelijk recht te doen aan elkaars eigenheid. Beide dansers raken het publiek daarbij door hun sterke en sprekende bewegingen, maar ook zeker door het ongemak, de concentratie, de worsteling en de kracht die zij met hun blikken en stem overbrengen. Mooi en intrigerend.
Getagd onder
