In het ziekenhuisbed ligt Hansje. Zij is een transgendervrouw en ze is met een honkbalknuppel flink toegetakeld. We zien een dichtgeslagen oog en flinke kneuzingen. Haar toestand is stabiel. Zij is de hoofdpersoon in ‘De Lankmoedigen’, een toneelstuk van toneelschrijver Joeri Vos. Theatergroep Oostpool uit Arnhem laat met dit stuk zien hoe ingewikkeld het is om lankmoedig te zijn tegenover degene wiens identiteit buiten het geijkte patroon valt.
Anne-Lorre (gespeeld door Ilke Paddenburg) is medewerker communicatie en probeert grip op de situatie in en buiten het ziekenhuis te krijgen, maar draaft daar vreselijk in door. Paddenburg laat zien hoe ingewikkeld communiceren is, zij overdrijft continu schromelijk. Ze werkt volop op de zenuwen van Xenevieve, de transgender vriendin van Hansje. In een prachtige monoloog laat Jacobien Elffers (Xenevieve) zien hoe boos en teleurgesteld ze is; het is zo ingewikkeld om anders te zijn dan een ander. En tegelijkertijd deelt ze haar tactiek om overeind te blijven met ons; ze heeft zich aangepast aan de anderen en werkt als taxateur van moderne kunst, ze berust. Het is juist die lankmoedigheid, die passiviteit, die je als kijker verontrust.
Gelaten
Ook de agent (Aisha; gespeeld door Ruta van Hoof) in het ziekenhuis is vooral gelaten aanwezig. Ze laat de emoties in de ziekenhuiszaal voor wat ze zijn, maar dat houdt ze niet vol. Toch wordt ze niet emotioneel door wat er in de stad gebeurd is en de molestatie van Hansje, maar door haar eigen lichamelijk ongemak. We zijn lankmoedig zolang het niet over onszelf gaat, lijkt de boodschap.
Het spel in het ziekenhuisdecor (de spullen zijn geleend van Rijnstate Arnhem) wordt enkele malen onderbroken. Dan staat Ruta van Hoof letterlijk naast het podium, speelt accordeon en zingt prachtig. Of Jacobien Elffers zingt solo of samen met Ruta. Dit zijn de hoogtepunten van een lange voorstelling die niet altijd boeit. Soms zit er weinig vaart in het verhaal en raak je als kijker verveeld. Met name de scènes waarin middels fragmenten uit het nieuws en talkshows veel aandacht wordt besteed aan de situaties buiten de wereld van het ziekenhuis, vertragen het verhaal en voegen weinig toe, leiden af. Daarentegen zitten er tal van absurdistische korte gesprekken en grappige momenten in het stuk. De voorstelling is krachtig in de intieme en persoonlijke scènes.
Koester de vergissing
Aan het eind van de voorstelling poetst Hansje (gespeeld door Noel Keulen) haar verwondingen af en stapt ze onverwacht, alsof er niets gebeurd is, uit bed en ontdoet zich van alle apparatuur. Ze begint een filosofische verhandeling met haar verpleger (Roland Haufe) zodat het stuk kan eindigen met een moraal: koester de vergissing, de meeste problemen komen voort uit vergissingen die gedaan zijn uit goede bedoelingen. Hansje Brinker stapt als vrouw het ziekenhuis uit, het echte leven in.
Gerard zag de première van De Lankmoedigen in Huis Oostpool in Arnhem, op 22 oktober jongstleden.
Getagd onder
