Met hun single Woman maakte Wolfmother in 2006 een onuitwisbare indruk. Onder aanvoering van zanger/gitarist Andrew Stockdale trakteerden de Australiërs ons op een stevige portie seventies georiënteerde rock. Maar wat me ook is bijgebleven, is hun optreden op Pinkpop waarbij de hoge, schelle zang verre van zuiver was. Met gepaste nieuwsgierigheid toog ik naar een uitverkocht Doornroosje.
Voordat het zover is, mag het Nijmeegse Shaemless het publiek opwarmen. Een goede keuze zo blijkt, want deze eigenzinnige band zet een stevige set neer met veel up tempo riffs. Al tijdens de eerste paar nummers begint de zaal aardig vol te lopen. Sommige nummers doen denken aan de begintijd van The Black Keys, maar over het algemeen overheerst er een Pixies meets punk gevoel bij. Hoe dan ook: de zaal reageert enthousiast en is klaar voor de hoofdact.
Muur van geluid
Na de korte ombouw komt Wolfmother goed gemutst het podium op. “Hello Naaimegen! Keep it coming!” zweept de boomlange Stockdale het publiek op en ze tikken af met Victorious, gevolgd door White Unicorn. De band heeft er overduidelijk veel zin in en dat is in de zaal goed te merken.
Drum en bas vormen een ritmesectie die staat als een huis, waar gitaar en orgel als vette smaakmakers overheen gegoten worden. Door de muur van geluid tijdens Colossal valt het orgel nogal eens in het niet, maar weet later toch af en toe zijn momentje te pakken.
Klassiekers
Het publiek is opgewarmd, de band is ingespeeld. Tijd voor het moment van de waarheid: Stockdale zet de riff van de Wolfmother klassieker Woman in. En al snel is het oordeel geveld: ook de zang is vanavond meer dan dik in orde! De zaal gaat dan ook helemaal los en krijgt de rest van de avond niet de gelegenheid om in enthousiasme te minderen. Alle nummers worden luidkeels door het publiek onthaald als waren het stuk voor stuk iconische rock klassiekers.
Wolfmother © Marcel Krijgsman
Feestvreugde
Wolfmother heeft – met name door zang en gitaar van de frontman – een herkenbaar eigen geluid, maar is overduidelijk schatplichtig aan bands als Led Zeppelin en Black Sabbath. En niet te vergeten Deep Purple, getuige de Jon Lord-achtige orgelsolo in New Moon Rising en Mind's Eye. In datzelfde kielzog van hun voorgangers schuwt Wolfmother zelfs de drumsolo niet in de uitgesponnen versie van Dimension.
Retro of niet: het publiek is er niet minder divers door. Twintigers, dertigers, veertigers, vaders met tienerzonen, iedereen geniet van de tomeloze inzet en het aanstekelijk enthousiasme, waarmee de vier Australiërs ons richting het eind van hun show stuwen.
Wanneer we toe zijn aan de afsluiter roept Andrew Stockdale de 17-jarige Babette op het podium. Zij had de avond daarvoor in Tivoli een bordje omhoog gehouden, waarop ze vroeg of ze Joker & the Thief mocht meespelen. Op uitnodiging van de band mag ze vanavond ter verhoging van de feestvreugde ook weer meespelen. En zo komt er een passend einde aan een van de beste optredens die ik dit jaar heb gezien.
Getagd onder
