Een van de bekendste Britse indie bands uit de jaren 10 komt eindelijk naar Nijmegen, zoals veel bands. Komen ze live net zo sterk over?
De zaal is al redelijk vol als het voorprogramma begint met het Nederlandse Mood Bored, een deelnemer aan de Popronde. De drie wel heel jonge muzikanten zetten met strakke drums en melodieuze gitaar een strak indierock-geluid neer. Na een paar nummers raakt het publiek overtuigd en worden alle nummers met applaus ontvangen. Vooral de muziek is goed en steviger dan je op basis van hun twee Spotify-nummers zou verwachten, maar Myrte Driesenaar lijkt vanavond wat minder bij stem. Toch is het wel een band die ook als hoofdact in een kleinere zaal niet zou misstaan.
Na het voorprogramma schuifelen er nog meer bezoekers de zaal in. Een uitverkochte zaal bij Doornroosje is ook écht volbezet. Na bijna een half uur wachten komen de bandleden op. Maar met wat een energie! Vooral bassist Theo Ellis komt op als een showbeest. Er straalt een enorm zelfvertrouwen van het podium af. Maken ze het ook waar?
Jaren 90 invloeden
De muziek begint swingend met Smile, waar samba-percussie afgewisseld wordt met een snoeihard gitaargeluid en ondersteund wordt met een stevige elektronische geluidsmuur. Het geheel doet denken aan Republica. Ook het tweede nummer You’re a Germ doet meteen aan een andere obscure jaren 90-act denken: Magnapop met Lay it down. Wat later doet How Can I Make It OK zelfs aan Wilson Philips denken. Het geeft ook de sound van de band weer: alternatief én poppy, elektronisch gedreven én rockend.
Veelzijdige zang
Ellie Rowsell © Bram Geurts
Zangeres Ellie Rowsell is een verschijning op het podium: achteloos cool als Blondie, giegelend als ze een foutje maakt, hakkend op de gitaar op de rockende nummers. Vooral haar veelzijdige stem maakt indruk. Ze schuift soepel van zwoel spoken word naar hoge uithalen die bij Within Temptation niet zouden misstaan, met al letterlijk hoogtepunt Lipstick On The Glass. In de wat rustigere nummers als Delicious Things wordt haar zang meer een powerballad die soms wat gezapig kan aandoen. Maar het is haar zang die de diverse muziekelementen aan elkaar bindt.
Indie kaskrakers
Met Bros komt het eerste nummer waar ze echt bekend mee zijn geworden. Met de strakke post-rock drumbeat, tokkelende indieriffs en dromerige zang kunnen ze de moderne post-rock indie als een van de beste neerzetten. Het nog betere, The Naked and Famous-achtige Don’t delete the kisses komt pas in de encore aan bod: dromerig donker en meer van “nu” dan sommige andere nummers. Door het concert heen laten ze zien dat hier toch wel hun sterkste kant ligt.
Punkrock in de mix
De powerballads en indie-nummers worden onderbroken door stevige punkrock, met Play the greatest hits als hoogtepunt. De nummers geven een edge aan het optreden en houden het fris. Goed gespeeld ook, maar andere nummers overtuigen meer. Wolf Alice is gewoon geen punkband. De punkrockintermezzo's hebben ook als nadeel dat er geen echte opbouw in sfeer ontstaat. Net als je wakker bent geschud door een rocknummer, wordt je weer weggezwijmeld door een mooie ballad.
Volle show
Theo Ellis © Bram Geurts
De bandleden zitten echt in de showmodus. Gitarist Joff Oddie gooit af en toe zijn gitaar een paar meter de lucht in, Ellie Rowsel maakt geregeld een grapje, maar bassist Theo Ellist blijft de show stelen. Hij neemt vaak het woord tussen de nummers en vraagt bij het rustige Feeling Myself het publiek de zaklamp op hun mobiel aan te zetten, waar massaal gehoor aan wordt gegeven. Ze zetten zo een echte show neer en maken hun zelfvertrouwen meer dan waar.
