Het was me het maandje wel, hoor. Juni 2019 gaat de boeken in als de maand waarin er maar liefst één groot tweedaags festival was en drie megagrote wereldsterren hun opwachting maakten in het Nijmeegse Goffertpark. Donderdag 27 juni jl. werd die reeks afgesloten met Muse, het Britse progressieve/alternatieve rocktrio. En wát voor afsluiting was dat, zeg!
Op vrijdag 28 juni rijdt er al om 7.15 uur een vrachtwagentje van de gemeente door de wijk Heseveld in Nijmegen met in de laadbak verkeersborden die te maken hebben met de concerten in het Goffertpark. Het is het stille bewijs dat de reeks is afgelopen. Het feest begint op 1 en 2 juni, wanneer de tenten van FortaRock worden opgezet. Op 13 juni is het vervolgens de beurt aan Bon Jovi, op 20 juni aan Phil Collins en afgelopen donderdag, 27 juni, is het dus Muse die de reeks afsluit. De Britten zetten een optreden neer dat een waardige afsluiter is van juni. Een héél waardige afsluiter.
Geen Golden Circle
Al om 16.00 uur gaan de poorten van de Goffert open en stromen de eerste mensen binnen. In tegenstelling tot hetgeen het geval is bij allerlei andere grootheden, zijn er bij Muse geen Golden Circle-tickets of iets dergelijks verkocht tegen prijzen die anderhalf keer zo hoog liggen als die van normale kaartjes. Vandaag is het ouderwets: wie het eerst komt, die het eerst maalt. Als je doorrent naar voren, mag je door de poortjes de eerste ring in. Totdat die vol is en dan is het klaar.
Pas tweeënhalf uur later is het de beurt aan het eerste voorprogramma: SWMRS. Zo bloedheet als het de afgelopen dagen was met temperaturen over de 30 graden is het vanavond gelukkig niet. Maar desondanks brandt de zon nog ongenadig hard; reden genoeg om kalm aan te doen. Die memo heeft Cole Becker, de zanger van deze Amerikaanse punkrockband blijkbaar niet gekregen. Hij gaat als een gek tekeer: “Do you wanna dance?” en “Let yourself go!” schreeuwt hij. Cole gaat los op songs als Too Much Coffee, Trashbag Baby en Lose Lose Lose. Het publiek reageert redelijk enthousiast, maar doet rustiger aan dan Becker. Kritische noot: het niveau komt af en toe niet verder dan een aardige Green Day-tributeband. Dat is dan weer niet zo verwonderlijk: Billie Joe Armstrong van Green Day is de vader van drummer Joey en gitarist Jakob Armstrong. (Bedankt Patrick)
SWMRS © Roger Jansen
Rust
Zo druk als SWMRS is, zo rustig is Andy Burrows, het tweede voorprogramma. En dat heeft zijn weerslag op het publiek. Men reageert lauwer, men gaat meer andere dingen doen dan luisteren en de interesse is al snel niet meer optimaal. Die heeft weer een opleving wanneer Burrows zijn hit America speelt. Al met al meer een pauzemuziekje in afwachting van Muse dan een opwarmend voorprogramma.
Dan is het echter zover. Een futuristisch leger van trombonisten komt het podium op en wandelt de ca. 25 meter lange pier van het indrukwekkende podium af. De Simulation Theory wordt uitgestort over Nijmegen. Het uitverkochte Goffertpark – ongeveer 60.000 bezoekers – gaat helemaal uit zijn dak als Matthew Bellamy en zijn twee kompanen het openingsnummer Algorithm voortzetten. Van begin af aan is duidelijk dat dit een hele gave show gaat worden en naarmate het donkerder wordt, wordt dat steeds meer bewaarheid. De lichten, de lasers, de spots, alles is erop gericht om een zo fantastisch mogelijke ervaring te bewerkstelligen. Het lukt!
Hoewel er van veel albums wel nummers worden gespeeld, ligt de nadruk vanavond op nummers van Simulation Theory . Het is geweldig om te merken hoe menig nummer op een veel meer metal-achtige wijze wordt gebracht dan het op het album staat; overgoten met de karakteristieke Muse-saus klinkt het allemaal fantastisch. Van begin af aan wordt het publiek opgezweept. Dat gebeurt mede doordat de band een deel van de nummers speelt vanaf het einde van de pier. Ze staan dan bijna tussen het publiek. ‘Dansers’ worden over de metershoge videoschermen omhooggetrokken, gitaren die klinken als synthesizers, stemmen die klinken als robotten. Futurisme is the keyword! Des te cooler is het thema van Close Encounters of the Third Kind ter introductie van Supermassive Black Hole.
Muse © Roger Jansen
Iron Maiden en AC/DC
Het concert van Muse staat als een huis. Het trio bewijst – voor zover dat niet allang duidelijk was –tot de absolute wereldtop in de hedendaagse muziek te behoren. Hulde daarom wanneer aan het eind van het optreden een knipoog wordt gegeven naar de oude rotten AC/DC en Iron Maiden. Daar waar bij hen enorme opgeblazen figuren van Rosie of Eddie het podium opkomen, blaast zich vanavond in luttele seconden een enorm skelet op tijdens een medley van Stockholm Syndrome, Assassin, Reapers, The Handler en New Born. De finale wordt gevormd door de mondharmonicasolo van bassist Christopher Wolstenholme (Man with a Harmonica van Ennio Morricone uit Once Upon a Time in the West) ter introductie van Knights of Cydonia. Daarna is het klaar. Geen toegift. Geen nepperig gedoe met afgaan en weer opkomen. Gewoon klaar.
Muse @ Gofferpark © Gerard van Roekel
