In het Seikatsu café/winkel in hartje Nijmegen gebeurt iets bijzonders: een concert midden in een winkelruimte. Aya Kitaoka (viool) en Mitsuhisa Tsuchiya (piano) brengen een waaier aan lentemuziek uit de Japanse en Europese muziekgeschiedenis. De eigenaar van Seikatsu, tevens initiatiefnemer van een Japanse winkel en een Aziatisch restaurant in de stad, wil de Japanse cultuur van leven, eten, drinken en wonen laagdrempelig onder de aandacht brengen. Dit eerste roomconcert – snel uitverkocht – past daar naadloos bij. Op het programma staan Japanse traditionals, thema’s uit films van Studio Ghibli en werken van Ludwig van Beethoven en Antonio Vivaldi.
Het jonge duo trapt direct af met Ode to Early Spring, een Japanse traditional. Het publiek zit in een halve cirkel om hen heen. Meteen voel je: dit wordt iets bijzonders. De nabijheid versterkt iedere nuance.
Kitaoka stelt hen beiden voor en vertelt over hun achtergrond en muzikale ervaring. Het is voelbaar dat dit spannend voor hen is; ze hebben nog weinig podiumervaring. Hun zorgvuldige introducties van alle stukken, soms zoekend naar de juiste Engelse woorden, werken ontwapenend en scheppen een huiselijke sfeer waarin het publiek zich zichtbaar betrokken voelt.
Het programma ontvouwt zich als een reis door Japanse traditionals en filmmuziek uit de wereld van Studio Ghibli. Tsuchiya legt uit dat veel Japanse traditionals gebruikmaken van pentatonische toonladders en demonstreert deze ook. De vijf-tonige structuur creëert een open, transparante klankwereld, soms zwevend, soms licht weemoedig. De harmonische beweging voelt minder dwingend dan in westerse muziek; er ontstaat ruimte.
Tsuchiya speelt sober en helder articulerend, met veel aandacht voor klank en stilte. Kitaoka’s vioolspel sluit daarbij aan: slank, ingetogen en melodisch gericht. Dat is goed te horen in Sakura, sakura en The Steam in Springtime, waar de melodielijn centraal staat en virtuositeit nooit het doel op zich wordt.
De filmmuziek kenmerkt zich door duidelijke hoofdthema’s: eenvoudig van opzet, maar emotioneel geladen. Soms klinken ze bijna kinderlijk en naïef, met een ondertoon van nostalgie. Ook hier kiezen beide musici voor expressie boven effect.
Het contrast met de Europese werken na de pauze is duidelijk hoorbaar. In delen uit Beethovens Frühlingssonate en Vivaldi’s Vier Jaargetijden klinkt meer harmonische spanning, dramatiek en virtuoze dialoog tussen viool en piano. De muziek beweegt sterker vooruit, zoekt contrast en dynamiek, waar de Japanse werken eerder verstilling en klankruimte omarmen. De setting van het concert – tussen Japanse gebruiksvoorwerpen, servies en kunst – versterkt op prachtige wijze de zachte sfeer van de Japanse muziek, zoals bij de toegift Furosato voelbaar is.
Wat blijft hangen is niet alleen de muziek, maar ook de kwetsbaarheid van twee jonge musici die hun weg zoeken op het podium. Dit eerste roomconcert voelt als een begin, en het smaakt naar meer.
