Vanavond presenteert Susanne Alt in Brebl haar nieuwe album Dark Horse, opgenomen in New York met Amerikaanse musici. Voor deze gelegenheid staat ze op het podium met een sterke bezetting: Matthijs Geerts en Ike van Bergen op toetsen, Thomas Pol (contrabas), Joe Blaxx (VS, drums) en Helene Jank (percussie). Het volle, bijna krappe podium belooft een gelaagde avond. Na een korte introductie door Godfried Verstegen kan het concert beginnen.
Een kleiner ensemble opent met Au Privave van Charlie Parker. De keuze voor deze traditionele jazzstandard zorgt meteen voor een warm en vertrouwd geluid, een ontspannen manier om met publiek het geluid in de ruimte te verkennen.
Met de daaropvolgende introductie van de bandleden ontstaat er een geleidelijke opbouw. In Maple Jam krijgt Matthijs Geerts de ruimte om zich te laten horen: energiek, ritmisch scherp en met zichtbaar spelplezier. Zo ontvouwt het concert zich stap voor stap, waarbij iedere muzikant kort in de schijnwerpers komt te staan.
Wanneer de volledige band aansluit, volgen Cannonballin’ en Altitude of Freedom. Vooral dat laatste nummer, met duidelijke invloeden van Yellowjackets, valt op door zijn gelaagde structuur. De toetsen vormen een breed klanktapijt waarover vrij bewogen wordt, Geerts maakt indruk op de vleugel: zijn solo is melodisch sterk en vloeiend, en laat horen dat hij zich net zo overtuigend op piano als op keys beweegt.
Toch blijft het in deze fase van het concert opvallend beheerst. De groove staat, de uitvoering is strak, maar het schuurt nergens, en daardoor blijft het nog te braaf om echt te raken. Joe Blaxx houdt het geheel stevig bij elkaar en leidt de band helder door de arrangementen, terwijl Thomas Pol met melodische lijnen voor diepte zorgt.
De zaal warmt langzaam op, maar de band heeft tijd nodig om echt los te komen; pas gaandeweg krijgt het spel meer kracht en overtuiging.
Susanne Alt beweegt wat stijfjes over het podium en haar persoonlijke anekdotes voelen eerder bedacht dan spontaan, waardoor het contact met het publiek moeizaam op gang komt. Pas in Calunga Dance, wanneer Helene Jank zingend en spelend naar voren treedt, slaat de vonk echt over.
De ruimte voor solo’s geeft iedere muzikant de kans zich te profileren. Susanne Alt benoemt daarbij expliciet Nikki Rutten en complimenteert haar voor het geluid, een terecht moment van erkenning voor een jonge technicus die haar eerste stappen in Brebl zette en inmiddels ook buiten dit podium, onder meer bij ArtEZ, wordt gevraagd voor ondersteuning bij producties.
In de slotfase, met Jonesin’, Jazzbiotic en toegift Royalty For Real, komt alles samen. De band klinkt hier warm, direct en overtuigend, en ook Alt zelf speelt met meer urgentie en overtuiging.
Wat begint als een aftastend en enigszins vlak concert, komt uiteindelijk alsnog op stoom in een overtuigende slotfase.
