Het Nijmeegse LUX had de eer de aftrap te beleven van de tour van Levanter, een nieuwe band van trompettist Eric Vloeimans, langs 33 Nederlandse podia. De uitverkochte zaal genoot en wilde eigenlijk alleen maar meer, meer, meer… Dat kan nog: er zijn nog zo’n 30 optredens in het land op het moment van schrijven.
Eric Vloeimans, Kinan Azmeh en Jeroen van Vliet hebben alle drie indrukwekkende carrières maar ze zijn gelukkig heel gewoon gebleven. “Als je iets tegen ons zegt, zeggen we iets terug.” Eric Vloeimans is niet alleen een begenadigd trompettist, hij is ook een begaafd causeur. Hij maakt vaak contact met zijn publiek en praat de stukken op een onderhoudende wijze aan elkaar. Zoals met zijn verhaal over de stierenvechter - The Sad Toreador -, tot in alle vezels gespannen voor de strijd… maar de stier komt niet opdagen. Verklaringen heeft Vloeimans niet maar “niks is voor niks”. Veel van Vloeimans’ verhalen hebben zo’n absurdistische twist, zo’n (lullige) anticlimax, maar dat geldt niet voor de muziek. Hij wil met zijn muziek niets minder brengen dan “geluk, dat als warme chocolademelk in je stroomt.” Dat lukt heel goed, getuige de reacties in de uitverkochte zaal.
Een warme, lichte tot stevige bries
De band heet Levanter, een prachtig gekozen, evocatieve naam die goed past bij de vele oostelijke invloeden in de muziek en natuurlijk ook bij de van oorsprong Syrische klarinettist. “De levanter is een warme en sterke oostelijke wind met een gemiddelde sterkte van 3 tot 6 op de schaal van Beaufort. Dit kan echter oplopen tot 8 en meer.” Dat heb ik van Wikipedia en het is een treffende beschrijving van de muziek: een warme, meestal lichte bries die soms, zoals in Balkan Spirits van Eric Vloeimans en Mete’s Dance van Jeroen van Vliet, heerlijk stevig aantrekt.
Levanter ©Henk ten Holt
Drie grote musici
De bandleden brengen een ongeveer evenredig aantal composities in. In die van Eric Vloeimans brengt zijn trompetspel mij vaak in de sfeer van zijn groovejazzband Gatecrash. Moeilijk onder woorden te brengen. Het heeft iets met de unieke toon van zijn spel te maken, zijn Miles Davis-achtige kwaliteit om van één noot iets heel bijzonders en aangrijpends te maken. Van Fatima was ik bijzonder gecharmeerd.
Azmeh’s composities zijn vaak zachtaardig, dromerig en melancholisch. Eén van zijn stukken schreef hij recent en daar hoort ook een verhaal bij. Azmeh woont al 18 jaar in New York met een visum. Bij een recente terugkeer op het vliegveld bleek er, naast de citizens lane en de visitors lane, een derde lane te zijn geopend voor reizigers met ‘verdachte achtergrond’ zoals Syriërs, Libiërs en Somaliërs. Die derde lane leidde naar een onooglijke en onaangename ruimte waar hij met veel lotgenoten langdurig moest wachten op zijn verhoor. Hij besloot die tijd te benutten voor het schrijven van het onheilspellende, duistere Airports, dat wat mij betreft ook 'Waiting' had kunnen heten.
Jeroen van Vliet tenslotte is één van mijn lievelingsmusici. Zijn geweldige composities en spel zijn van grote waarde voor de band en voegen één of meer dimensies toe aan de kwaliteiten van de anderen en het geheel. Van zijn hand wordt, naast het prachtige Wanderer en Mete’s Dance (opgedragen aan de Arnhemse saxofonist Mete Erker), de nieuwe compositie Safar (Reis) gespeeld.
Voor wie het concert gemist heeft, bijvoorbeeld omdat het uitverkocht was: Levanter treedt in de komende weken nog op in onder meer Arnhem, Wageningen, Venlo en Den Bosch. Gaat dat horen!
Getagd onder
