Als liefhebber van het ietwat hardere muziekgenre, overkomt het me wel eens dat ik naar een concert ga van een band die ik niet van tevoren al goed ken. In sommige gevallen gebeurt het dan dat ik, na afloop, onderweg naar huis flink mijn best moet doen om te bedenken wat ik voor positiefs over de hoofdschudders in kwestie kan vertellen. Soms echter ben ik zo euforisch dat er zinnen door mijn hoofd schieten waarvan ik bedenk dat ik ze niet zó kan opschrijven, omdat het dan echt lijkt alsof iedere objectiviteit ontbreekt. Zo’n avond was het woensdag bij Septicflesh.
Het voorprogramma bestaat vanavond uit twee bands, waardoor de avond al vroeg begint. Gevolg is dat ik van het eerste bandje, het Griekse Odious, slechts de laatste strofen van het laatste nummer mee krijg. Te weinig om iets zinnigs te kunnen zeggen. Maar mooie foto’s zijn er wel.
Bij de apparatuurwisselingen wordt eveneens het podium visueel kleiner gemaakt door het plaatsen van schermen. Korte tijd later blijkt waarom dat zo is. Het is de beurt aan Inquisition. De drummer neemt plaats achter zijn werkplek, hetgeen voor de fans voldoende reden is om al uit hun dak te gaan. Het gejuich wordt nog erger als bandlid twee zich aandient, de gitarist. Het wachten is op de rest. En die rest komt niet. Inquisition, een Amerikaanse black metalband, bestaat slechts uit twee mensen. En die maken zoveel uitstekend lawaai dat je je af en toe afvraagt waarom zoveel andere bands met meerdere leden zijn. Immers, less is more. In elk geval ‘more money’, als je je gage maar met z’n tweeën hoeft te delen in plaats van met z’n vijven. Onomstotelijk wordt door deze beschilderde mannen bewezen dat strakke black metal niet per se gemaakt hoeft te worden door veel mensen tegelijk. Als je een begenadigd gitarist/vocalist hebt en een dito drummer, dan heb je niet meer ingrediënten nodig.
Inquisition ©Bernard Bodt
Septicflesh
Hoofdact Septicflesh staat gepland voor 22.00 uur. Iedereen is dan ook rijkelijk verbaasd als vijf minuten daarvoor het licht in de zaal al dooft. Het blijkt dat we te maken hebben met een intro van ruim vijf minuten. Wellicht tóch iets langer dan het Nederlandse publiek gewend is, want na een paar minuten klinkt er hier en daar wel geroep uit de zaal dat er gespeeld moet worden. Wanneer echter momenten later Portrait of a Headless Man wordt aangeheven, is alles vergeven en vergeten.
Op het podium staan vier, in strak leer gestoken, Griekse mannen uit Athene, die een staaltje old school death metal laten zien dat klinkt als een klok. Septicflesh bestaat al sinds 1990, met een pauze van ruim 2,5 jaar. Drie van de oorspronkelijke leden, de zanger/bassist en twee gitaristen, draaien ook al net zo lang mee en zijn goed op elkaar ingespeeld. Dat komt de kwaliteit uiteraard ten goede.
Dat is echter niet het enige. Zoals in metal wel vaker het geval is, is er ook hier sprake van muzikaal klassieke invloeden. In het geval van Scepticflesh komen die van leadgitarist Christos Antoniou. Die liet op het legendarische album Communion zijn inbreng blijken, hetgeen zich vanavond vertaalt naar de schitterende manier waarop bijvoorbeeld het gelijknamige nummer wordt neergezet, of Anubis ten gehore wordt gebracht.
Het klassieke sausje wordt ook gebruikt bij het opdienen van het vorig jaar uitgebrachte album Codex Omega. Nummers als Martyr, Dante’s Inferno en Enemy of Truth zijn een genot om naar te luisteren. Bij dat laatste nummer is er zelfs sprake van een compleet orkest dat klinkt, inclusief koor. Er kan dan ook niet anders dan geconcludeerd worden dat Septicflesh alle lof verdient. Jammer echter dat de zaal bij Roosje maar voor iets meer dan de helft gevuld is. De Grieken verdienen beter.
