Vrijdag 7 november geeft het Zuid-Afrikaanse Soweto Gospel Choir een concert in de Stadsschouwburg in Nijmegen. Ik ging 24 oktober alvast kijken in Eindhoven, in het Frits Philips Muziekgebouw om precies te zijn, en ik kan er drie dingen over zeggen: Ga. Er. Heen. Als geheel niet objectieve partij (want: grote liefhebber van gospelmuziek) ben ik van mening dat iedere muziekliefhebber een geweldige avond zal beleven met de energieke, sterke en emotionele muziek die het gospelkoor brengt. De zaal in Eindhoven was maar halfvol: laten we zorgen dat wij Nijmegenaren het koor de volle zaal geven die ze verdient.
De prachtige stem die het concert opende, bleek toen het licht aanging, te horen bij een grote, donkere vrouw in een felgekleurde jurk. Elke stem van het Soweto Gospel Choir is een pareltje op zich, maar als de stemmen samenkomen is pas echt goed te horen waarom het koor al twaalf jaar de hele wereld overgaat en samen heeft gewerkt met U2 en Celine Dion en heel veel andere Bekende Mensen. Desmond Tutu is fan, Oprah Winfrey is fan, en na vanavond ben ik fan.
Het koor zingt gospelmuziek, direct afkomstig uit de kerken van Zuid-Afrika, maar ook traditioneel Zuid-Afrikaanse muziek en moderne nummers in hun eigen jasje. De meeste nummers worden alleen begeleid met een djembé en een soort regenkoker, en af en toe springt een van de zangers achter het keyboard. Leuk, die muzikale begeleiding, maar je zou bijna vergeten dat het er is: het muzikale geweld van het grootse koor met vierentwintig grootse stemmen is eigenlijk genoeg.
Het concert is niet alleen plezierig voor het oor, er is ook genoeg te zien: alle liederen gaan gepaard met energieke bewegingen. De zangers voelen het ritme van de muziek, en dat is te zien. Af en toe springen er dan ook nog één of een paar naar voren voor een heuse danssolo. De kleurrijke, traditionele kleding van de koorleden brengt het publiek zonder moeite in Zuid-Afrikaanse feeststemming.
Dit concert ter ere van Nelson Mandela, vader en madiba van Zuid-Afrika, is een dynamische samenstelling van feestelijke en mooie, kalme nummers . Ook leuk dat we zelf mee mochten doen: bij de laatste nummers werd het publiek vriendelijk doch dringend verzocht op te staan en mee te dansen, en het voornamelijk blanke publiek van middelbare leeftijd met een sterk tekort aan ritmiek deed zeker een dappere poging. Iedereen bleef staan toen het Zuid-Afrikaanse volkslied gezongen werd, ter ere van Nelson Mandela. Het publiek werd voor een laatste uitdaging gesteld toen iedereen 'Amen' mee mocht zingen: dat was een makkelijker opgave dan het dansen en iedereen verliet de zaal met een enorme glimlach en het vrolijke deuntje in zijn hoofd.
Er gebeuren bij zo'n concert ook veel grappige dingen in de zaal. Zo was er een wat oudere blanke dame die aan haar donkere buurvrouw vroeg: 'U komt zelf zeker uit Zuid-Afrika?' De vrouw kwam uit Curaçao. Een andere wat oudere blanke dame sprak in de pauze de wijze woorden: 'Ze zullen wel moe zijn!' En weer een andere wat oudere blanke dame (het publiek was erg gevarieerd) vertelde haar man in de pauze dat ze de muziek wel mooi vond, maar 'van dat brabbeltaaltje kon ze weinig maken, hoor'.
Ik denk dat ik 7 november nog maar een keer ga.
Hier is vast een vastproefje!
Getagd onder
