Het toneel van LUX was vanavond voor Chris Potter Underground, een van de vele bezettingen die Chris Potters naam draagt. Underground is zijn elektrische kwartet dat geïmproviseerde jazzfusion van het allerhoogste niveau op de planken brengt en je dat heerlijke undergroundgevoel van weleer laat beleven in hedendaagse jazzverpakking.
Commercieel gezien is jazz natuurlijk een marginaal gebeuren in vergelijking met andere muziekvormen. Maar dat heeft zijn voordelen. Een van de fijne dingen van jazzliefhebber zijn, is dat je in Nederland enorm verwend wordt. De jazz komt naar je toe als je een niet al te klein maar toegewijd publiek hebt zoals wij hier. Je hoeft Nijmegen tegenwoordig niet uit om de wereldtop langs te zien komen en van wereldklasse te genieten. Dat is voor voetballiefhebbers wel anders.
Wereldtop in Nijmegen
Chris Potter staat - met Joshua Redman - wat mij betreft aan de top van wat Amerika aan saxofonisten te bieden heeft. Alle bezettingen waarin hij speelt - zijn jazztrio, zijn jazzkwartet, zijn tentet – zijn smullen. Vanavond doet hij LUX aan met zijn elektrische Undergroundkwartet. Ditmaal met Dan Weiss, een van mijn lievelingsdrummers, in plaats van oudgediende Nate Smith, en met Fima Ephron op basgitaar in plaats van Craig Taborn op elektrische piano. Zo gaat dat in de jazz. Net als in het voetbal wordt er veelvuldig in andere opstellingen gespeeld en wordt het systeem regelmatig aangepast. Wat natuurlijk ook weer nieuwsgierig maakt naar hoe dat andere systeem met die andere speler uitgepakt zou hebben.
Nieuwe fusion
Als eerste drie stukken speelt de band Train, Time’s Arrow and Pop Tune Number One, allen eerder uitgebracht op cd. Later volgt onder meer een - haast onherkenbare - versie van Joni Mitchells Ladies of the Canyon en het lekker stevige Rumples, gecomponeerd door gitarist Adam Rogers. Chris blaast de sterren van de hemel, maar geeft ook zijn bandleden alle ruimte voor weer een nieuw soort fusie van jazz, rock en funk. Het publiek luistert geconcentreerd en is dankbaar.
Veel bands toeren ter promotie van hun laatste studiowerk. Het zou mij niets verbazen wanneer Potter de omgekeerde weg bewandelt en deze tour juist gebruikt als aanloop naar een nieuwe Underground-cd. Wat mij betreft mag dat een live cd worden of zelfs een live dubbel met ‘alternative takes’ gespeeld door de band in verschillende samenstellingen.
Dan Weiss - Foto: Henk ten Holt
Foto's in de galerij: Henk ten Holt
Getagd onder
