Voorafgaand aan deze 38e editie wordt MusicMeeting-initiatiefnemer Wim Westerveld door burgemeester Bruls geëerd met een zilveren Waalbrugspeld. De tweede alweer, zoals hijzelf droogjes opmerkt, en dat zorgt voor verwarring en hilariteit.
Er is ten opzichte van de afgelopen jaren wat veranderd aan de opzet. Eén dag vindt plaats in de Lindenberg, de andere twee dagen in park Brakkenstein: de afgelopen jaren waren alle drie dagen buiten. Ook de opzet in het park is anders: kleiner, intiemer, de grote overdekte tent is vervangen door een veel kleinere, half overdekte tent en het vroegere podium in de Hortus bevindt zich nu op park Brakkenstein als Mystic. Dat laatste scheelt veel heen en weer geloop, wel zo prettig.
Naamu | Foto: Eduard Bakker
Dag 1
Martyna van Nieuwland – de MusicMeeting-programmeur – is van Poolse afkomst en dat is wel te merken in de programmering. Hoewel het thema dit jaar Australië is, zijn veel optredens eerder gelieerd aan Oost-Europa.
Het eerste concert in de Mystic is van het jonge Oekraïens/Luxemburgse duo Katherina Kravchenko en Arthur Clee samen met de Oekraïense zangeres, Maryana Golovchenko. Mooi is de Bulgaars aandoende samenzang, De begeleiding op vibrafoon zorgt voor een bijzondere sfeer. Gedichten op modern gecomponeerde muziek zijn mooi, maar waar het precies over gaat wordt niet heel duidelijk.
Een vaker terugkerend thema in de MM is percussie met Noord-Afrikaanse zang en thema's. In de Ziro-tent zijn weinig zitplaatsen, dat is even wennen. Wel begrijpelijk, want deze tent is veel kleiner dan die van de jaren daarvoor en zonder zitplaatsen kan er meer publiek terecht. Het duo van de Tunesiër Chiba en de Australische drummer Will Guthrie maakt spannende percussieve muziek met fraaie zang en met de hallucinerende shruti-box, een soort klein harmonium.
Naamu
Vol verwachting gaan we naar de Nikko-tent, het niet overdekte, grote podium, waar het Naamuproject van de Nijmeegse bassist Teun Creemers met live Malinese zang zal worden uitgevoerd. De prachtige cd Naamu is al een tijdje uit, en de daarop zingende musici zijn op afstand opgenomen zonder daarvoor bij Teun in de studio te hebben gestaan. De pandemie en de kosten zijn hier debet aan geweest.
De band is ijzersterk, Teun is een geweldige bassist, Jelle Roozenburg een zeer inventieve gitarist, Tuur Moens een swingende drummer, en de percussionisten Lauriane Ghils (ook zang en kamale ngoni), Yannick van ter Beek en Jesse Schilderink op tenorsaxofoon begeleiden de twee Malinese zangeressen en een zanger op indrukwekkende wijze. Het is een feest, Kankou Kouyaté is een entertainer, Aminata Dante en Yacouba Sagara zingen de sterren van de hemel. Toch mis ik de balafoon van Mamadou Diabate enigszins. Het publiek is enthousiast en overweldigd.
Ali Doğan Gönültaş
Het Anatolische (Turkije) trio van Ali Doğan Gönültaş speelt traditionele volksmuziek. Klarinettist Fırat Çakılcı is fantastisch, Ali imponeert op de Koerdische tembûr en zingt fraai. Een flink aantal aanwezige Koerden is enthousiast.
Bnnyhunna is een groep jonge muzikanten uit Amsterdam-Zuidoost. De muziek zelf is niet spectaculair – een soort smooth R&B/Jazz – maar er wordt geweldig goed gespeeld. Een fenomenale percussionist, Benjamin ‘Bnnyhunna’ Ankomah op elektrische piano, en een inventieve gitarist geven de trompettist veel ruimte voor solo’s. De presentatie is grappig, maar na een tijdje krijg je behoefte aan een zanger of zangeres.
Baiuca
DJ’s en elektronica zijn niet meer weg te denken bij de huidige concertpraktijk. Heel enthousiast ben ik daar meestal niet over en ik ga met enige vooringenomenheid naar het optreden van Alejandro Guillán met zijn band Baiuca. Aanvankelijk is het inderdaad nogal voorspelbaar, maar wanneer twee zangeressen plots in beeld komen en met felle, snerpende stemmen Galicische, tweestemmige zanglijnen door de beats heen zingen wordt het ineens verrassend leuk. Sterker nog, het wordt echt een feest. Niemand kan meer stil blijven staan, opgezweept door de dansende dames. De VJ komt helaas met tamelijk nietszeggende beelden, maar dat mag de pret niet drukken.
Mijn vooroordeel wordt wel bevestigd bij het optreden van Frigya. De Tunesische percussionist Imed Alib en de toetsenist/DJ/synthesizerspeler Khalil Epi maken een weinig interessante samensmelting van Noord-Afrikaanse motieven en ritmes, het is nogal eenvormig.
Mooiste van de dag
Het mooiste concert van deze dag komt wat mij betreft van de Australiër Joshua Murphy, in de inmiddels sfeervol verlichte Mystic. Murphy heeft een erg lage, donkere stem die inderdaad aan Nick Cave doet denken, maar toch heel eigen is. Het is donker, duister, indrukwekkend en zeer muzikaal, mede door Frederic Lyenn Jacques op synthesizer, cello en Taurus. Grommende gitaarpartijen, mooie pianoakkoorden, smaakvol gebruik van effecten, het is betoverend. En het wordt nog mooier als violiste Emma Williams (als ik het goed heb verstaan) mee gaat spelen. Geholpen door het zeer goede geluid van geluidstechnicus Jos van de Broek, word ik van mijn stoel geblazen.
Superinca & the Galactic Green valt daarna tegen, wat opgefokt vind ik, en in Cumbia hoor ik toch graag wat blazers. Bab L.Bluz is wat mij betreft te laat, na tien uur muziek is de pijp leeg.
Dag 2
Het begint allemaal met een heerlijk zonnetje en een goede sfeer. Er is lekker veel publiek en iedereen heeft er zin in. Het is wel even doorbijten bij het eerste concert van Vojtech & Irena Havlovi. Het is wel heel erg introvert, de cello en viola da gamba produceren veel ruis- en fluittonen en de zang is heel ingetogen en wat expressieloos. Wat zeker niet helpt is dat de Tsjechische teksten nauwelijks uitleg krijgen.
De verwachtingen voor het Indonesian National Orchestra zijn wat mij betreft hoog gespannen. Originele Indonesische muziek kan bedwelmend zijn, bijzondere ritmes, bijzondere stemmingen, bijzondere instrumenten, bijzondere klanken, maar helaas krijgen we een popversie met veel elektrische gitaar en bas en sporadisch een razendsnelle solo op xylofoon die het wat bijzonder maakt. Traditionele blaasinstrumenten en percussie verdrinken een beetje in het popgeluid en sopraan Satya Cipta zit en zingt statisch lange lijnen. Jammer, al denken vele toehoorders daar anders over.
Meika
Wel genieten is het bij Meika. De band van zangeres Emmie te Pas is van grote klasse. Goeie stukken, weliswaar niet supervernieuwend, maar wel spannend en met veel ruimte voor solo's van de verfrissende trompettist Joel Botma en pianist Sjoerd van Eijck. De basis is erg solide, maar wat wil je, als de bassist Teun Creemers heet. De drummer was een invaller, onvoorstelbaar hoe goed hij paste in het geheel. Emmy constateert, dat ze de minst internationale muzikant is van de MusicMeeting omdat ze slechts tien minuten van Park Brakkenstein woont. Neemt niet weg dat haar zang en presentatie van internationale klasse zijn.
Donkere wolken pakken zich samen als Izaline Calister haar voorstelling Tula Leeft! begint op het Nikkopodium. Het begint prachtig, uiterst smaakvolle nummers, prachtig gezongen, maar dan barst op het onoverdekte veld het onweer los. Even houdt men het nog vol, maar het wordt echt noodweer en het publiek en Izaline haken af. We vluchten naar de tenten van de bar en Ziro en wachten af of het voorbij trekt. Na een half uurtje lijkt het wat op te klaren en gaat Izaline verder. Schitterend gitaarspel van Ed Verhoeff, spannend trombonespel van Ilja Reijngoud, mooi achtergrondkoortje, de prachtige stem van Izaline, het kan de weergoden niet bekoren. Ze moeten me wel hebben, constateert Izaline en zo valt het prachtige concert letterlijk in het water en vlucht iedereen naar de Ziro, die is overdekt.
Arabische hardrock
Daar begint Sarab aan een indrukwekkende performance in een overvolle tent. Arabische hardrock, hoewel veel subtieler en met een verrassende trombonist Robinson Khoury die geweldige licks speelt. Zangeres Climène Zarkan is indrukwekkend, zingt Syrische teksten en gebruikt een megafoon om de heftigheid te versterken. Gitarist Baptiste Ferrandis heeft verrassende partijen in petto.
Helaas begint het nu echt heftig te onweren en wordt de situatie gevaarlijk. Het festival wordt gestopt, het publiek vlucht naar de omringende parkeer-, en universiteitsgebouwen. Na drie uur is de ellende voorbij en wordt het festival toch hervat en blijkt er toch nog publiek te zijn. Een aantal concerten, waaronder dat van Ngulmiya, is echter helaas vervallen.
Het concert van Nomfusi is helaas een tegenvaller. Een niet erg sterke zangeres met een niet al te sterke band en matige stukken krijgen mij niet warm. Verkleumd ga ik naar huis, overpeinzend of de MM in park Brakkenstein nog toekomst heeft. Dit is namelijk niet de eerste keer dat het festival verregent Kennelijk is er al rekening mee gehouden, want de derde dag is in De Lindenberg.
Shadows of Forgotten Ancestors | Foto: Eduard Bakker
Dag 3
Het weer is goed (zul je altijd zien), maar de concerten zijn vandaag dus allemaal binnen. Aviva Endean: Intimate Sound Immersion verzorgt in de kapel van het ‘Huis van de Nijmeegse Geschiedenis’ een reeks korte performances met klarinet en elektronica. Aviva beheerst haar instrument volledig en de effecten voegen zeker veel toe aan de muziek. Echt mooi.
De Lindenberg heeft een aantal fijne zalen, maar heel sfeervol is het gebouw verder niet, helaas. De festivalsfeer is derhalve een tikje mat en dan is er nog een hoop gedoe met gekleurde kaartjes die ontvangen en teruggegeven moeten worden.
In de grote zaal is de tribune weggehaald en staan er stoelen en tafels, waardoor er minder mensen in kunnen. Saskia Venegas Aernouts heeft een compositie opdracht gekregen en speelt met haar Ensemble Oihua de compositie Ortzadar Sugea, het Australische verhaal van The Rainbow Serpent. De verschillende delen hebben ieder hun eigen sfeer. Langzame klankwolken, dierengeluiden, tafelpercussie en tot slot klinkt het ensemble als een gigantische didgeridoo. Het is heel verhalend en mooi gespeeld.
Warm en ontroerend
De Steigerzaal is weer net te krap voor het concert van Sutari, een Pools folktrio. Drie prachtige stemmen met diverse instrumenten als vedel, en percussie. Prachtige driestemmige samenzang in Pools, Oekraïens, en soms een vleugje Pärt. Basia Songin, Dobromita Życzyńska en Kasia Kapela zijn sensitieve musici, traditioneel maar ook niet vies van moderne technieken als tape en bassdrum. Alles klinkt fantastisch, mede door het goede geluid van Nikki Rutten, een warm ontroerend concert.
Parasymbiosis is een trio dat soundscapes bouwt met behulp van MAX- en Ableton patches. Die worden bestuurd door een inventieve bas controller, slagwerk (onder andere een indrukwekkende grote trom die helemaal wordt afgetast) en een prachtig, door Gabriella Smart en Dylan Crismani zelf ontwikkeld instrument dat bestaat uit resonerende metalen en glazen staafje. Geluiden uit de Australische woestijn zouden te horen moeten zijn, maar dat kan ik niet verifiëren omdat ik daar nooit ben geweest. Het is voor de liefhebber, ik kan me wel verliezen in die inventieve klankwolken, maar velen hadden er moeite mee.
Maryanka Golovchenko treed meerdere keren op in de MM, nu met zelf gecomponeerde maar ook traditionele Oekraïense/Karpatische muziek als begeleiding van de film Shadows Of Forgotten Ancestors van regisseur Sergej Parajanov. Het trio is in basis klassiek met viool, piano, mondharp en zang, maar ook hier worden de elektronica niet geschuwd. Het levert een fijnzinnig geheel op met indrukwekkende filmbeelden.
Luke Howard solo wordt enigszins aangepast. Zijn optreden samen met Ngulmiya was de dag ervoor gecanceld, maar gelukkig heeft de organisatie een deel van dat concert ingevoegd in dit solo-optreden. Luke is een componist, pianist en filmmaker. Hij vaart handig mee op de stroom pianisten als Einaudi en Beving en creëert een zeer goed klinkende ‘wall of sound’. Er wordt veel aan knopjes gedraaid, de arpeggiator draait op volle toeren, diepe bassen zijn imposant, maar muzikaal blijft het wel edelkitsch.
Aboriginal Blues
Als Nayurryurr en Ngulmiya Nundhirribala aanschuiven krijgt het concert plots inhoud. Er wordt schitterend gezongen, een lage stem en een prachtige, hoge stem zingen een soort aboriginal blues. De begeleiding is functioneel, het publiek is overdonderd. Er zijn twee shows met Ngulmiya en dat zorgt voor enige wrevel bij de tweede set vanwege gedoe met zitplaatskaartjes.
De afsluiter is Daniel Erdmanns Therapie de Couple. De jazz is in deze editie van de Meeting wat onderbedeeld, maar dit ensemble maakt alles goed. Wat een geweldig stel musici met Daniel aan het stuur op tenorsaxofoon. Drummer Eva Klesse houdt samen met bassist Robert Lucaciu het geheel op magische wijze bij elkaar, klarinettiste Hélène Duret kleurt prachtig, Vincent Courtois is een onvergelijkbare cellist. De enige die letterlijk en figuurlijk uit de toon valt is Théo Ceccaldi op viool. Een lelijke sound uit zijn veel te luide gitaarversterker (daar valt zelfs door topgeluidstechnicus Mark Peters niets aan te doen) en bonkige pizzicati.
Grappige titels als Song for Helmuth Kohl over de liefde tussen Duitsland en Frankrijk (zie de samenstelling van het ensemble) en I want to hold your hand Francois (Mitterrand) zeggen genoeg. Vincent speelt een ongelooflijk sterke, lange solo waarvan iedereen ondersteboven is. Afgesloten wordt met een suite voor Louis de Funès en Romy Schneider met een klein uitstapje naar de ska en bebop; heerlijk. Daniel raakte na afloop vrijwel al zijn cd's kwijt, gelukkig maar, want hij wist niet of hij ze de grens van Engeland over zou krijgen bij zijn volgende optreden in Manchester.
Conclusie
De programmering van Martyna van Nieuwland en haar team is sterk, avontuurlijk, verrassend en heeft een eigen gezicht. De organisatie was zeer goed, het geluid was op alle podia uitstekend .Drie dagen festival is misschien iets te veel van het goede en buiten in het park is welsiwaar sfeervol maar ook zeer riskant, blijkt telkens. Kortom, veel om over na te denken buiten de te verwachten subsidieperikelen.
Getagd onder
