Onder ideale omstandigheden en in een gezellig drukte maar met ook weer niet té veel volk ontrolde zich de 2026 editie van Down The Rabbit Hole in de Beuningse Groene Heuvels. Een festival zonder echte hoofdacts, veel persoonlijke expressie en een aantal grote verrassingen.
Programmeren is een vak, en er zijn vast beweegredenen geweest om de Koerdisch Nederlandse Naaz vroeg op de zondagmiddag op het hoofdpodium Hotot te programmeren, maar het werkte niet: veel van de ‘rabbits’ die de hele zaterdagnacht hadden doorgetrokken in de danstenten, waren nog maar net uit hun konijnenholen en zaten nog uit te brakken bij de koffie- en ontbijttentjes (of voor hun eigen tent), maar ook blijkt Naaz ondanks haar charmante persoonlijkheid en deels ontroerende teksten (‘Ik ben een berg, ik ben zo hoog, je beledigingen kaatsen naar je terug’ in het Koerdisch, legde ze uit) geen overtuigende act voor dit soort grote podia. Ze zou beter tot haar recht zijn gekomen in de kleinere Fuzzy Lop of Teddy Widder.
Christendom en engagement
Wie een dag eerder wél moeiteloos datzelfde podium naar zich toe trok en -voor mij- een van de revelaties van deze editie vormde, was Sierra Ferrel: een vette Amerikaanse rythm&blues machine door heren met cowboyhoeden en koppelriemen, met Sierra Ferrel zelf als fenomenaal zangeres die wel klankkleur en stembuigingen uit de traditie van Dolly Parton haalt, maar geen poging doet om haar na te doen. Het eigenaardige mengsel van christendom (‘als een act zegt dat ze demonisch zijn dan zijn ze dat ook en doe je mee aan een demonisch ritueel’) en engagement (‘free Palestine’), maakt de band des te intrigerender.
Kaat mocht wel wat groter
Demonische bands waren er dit jaar relatief weinig. In het witte houten kerkje Holding, bedoeld voor de meest anarchistische muziek, was het vooral dansbare punk en moderne protestmuziek wat de klok sloeg. Zoals de Belgische Kaat van Stralen die even ontspannen als woedend de stampvolle kerk aan het swingen kreeg. Zet zo’n Van Straalen in een grotere tent, zou je zeggen, zeker na het grote succes van de zowel muzikaal als politiek aan Kaat verwante Amsterdamse Hang Youth, die vorig jaar moeiteloos de Teddy Widder wisten op te zwepen
.
Zandwal beperkt de Bossa Nova
En als we het daar toch over hebben: de organisatie zou toch eens goed moeten denken wat het met de Bossa Nova wil, het intieme openluchttheatertje in het hart van de groene heuvels, dat je kunt bereieken door één van de bakstenen konijnenholen die het festival zijn naam geven. Soms is er theater of spoken word geprogrammeerd. Maar zodra er muziek acts staan is het theater al snel veel te vol en de zandwal die de rug van het amfitheatertje vormt houdt het geluid en het vrije zicht tegen. Zoals bij de Mandalitso Band op zaterdagmiddag, twee muzikanten uit Malawi die er één kolkende dansende massa van maakten. De mensen bleven zelfs geduldig wachten, verlangend naar méér toen de act langdurig stilviel vanwege een gesprongen snaar. Die dansende massa had makkelijk het hele veld kunnen vullen maar dat werd beperkt door de aarden wal. Te klein was de Bossa Nova ook later zelfs bij Nectar Woode, de als Amy Winhouse-kloon aangekondigde Britse zangeres, die nochtans weinig indruk maakte.
Roots niet altijd groots
Een Afrikaanse band die wel alle ruimte kreeg en die de Teddy Widder compleet op zijn kop zette was Kon Gongolo Kiniata. In de beste traditie van vrolijke dansritmes met allerlei moderne invloeden, en met voor de riffs een grote rol voor een klein, gedeukt, blikken snaarinstrumentje.
Dat traditionele muziek niet altijd staat voor groots en meeslepend bewezen twee bands die op verschillende momenten in de Fuzzy Lop geprogrammeerd stonden. Derya Yildrim en haar anatolische vrienden van Grup Simsek brachten op zondag traditioneel Turkse muziek, zijzelf met een manshoog luit-achtig instrument als een gitaar om de nek. Maar de muziek bleek eerder droog dan swingend en bleek weinig inspirerend. Datzelfde kon een dag eerder gezegd worden over The Mary Wallopers, Ierse folk zoals dat op dat eiland gespeeld wordt, maar een vergelijking met de opzwepende drang achter The Pogues gaat toch echt mank. Eerder iets voor in de pub dan in een grote festivaltent.
Geproduceerde videoclip
De Nijmeegse De Staat speelde een thuiswedstrijd en lanceerde een nieuwe single, ‘Glory’. In de show was niets aan het toeval overgelaten. De opkomst van Torre Florim, vanachter uit de zaal, als een presidentskandidaat op weg naar zijn overwinnigsspeech, gevangen door de camera’s was klasse, en ook daarna bleken alle bewegingen, ensceneringen en camerastandpunten volledig voorgeproduceerd. Eigenlijk keken we als publiek naar de opname van een videoclip, die ook ongetwijfeld als zodanig gebruikt gaat worden. Witch Doctor mocht natuurlijk niet ontbreken. Ben ik eigenlijk de enige die de muziek van de Staat nogal recht-op-en-neer vindt, met steeds voorspelbaarder tempo- en energiewisselingen?
Hoera voor De Nachtwacht
Een echte eye-opener voor mij was De Nachtwacht, met de voor velen zeer aantrekkelijke frontman Jiri Taihuttu, die zich op posters en LP-hoezen graag een mooiboy toont. De nederlandstalige band maakt toegankelijke muziek voor, dacht ik, vooral een erg jong publiek. Taihuttu, gehuld in slechts een rode harembroek, bleek echter een heel erg goede gitarist die zich met topmuzikanten heeft omringd. De soms wat kalme soft-pop nummers van de albums blijken in live uitvoering zo vet en gemeen als je het maar hebben wil en kregen de hele tent aan het feesten: De Nachtwacht kan gerust één van de beste Nederlandse livebands van het moment genoemd worden.
So Mean voor de boomers
Een ander gedenkwaardig optreden was van de Amsterdamse rockband Claw Boys Claw, aangekondigd als het definitieve afscheidsconcert, want ze waren eigenlijk al gestopt, maar ze wilden zo graag nog een keer op Down The Rabbit Hole staan. Maar dat relativeerde zanger Peter te Bos op het podium weer door van toch een ‘misschien de laatste keer’ te spreken. Ondertussen stonden kinderen en kleinkinderen (inclusief baby met oorbeschermers) op een hoek van het podium bewonderend naar pa/opa te kijken. Het concert begon met de woeste Americana-gebaseerde rocknummers maar zakte na ‘Oh Rosie’ een beetje in, CBC maakte ook wat ingetogen werk (dat het beter deed in de charts). Voor de boomers was fijn dat ook ‘So Mean’ nog even langs kwam.
Knap en mooi en ook nog drummen
Over mensen op het podium roepen: de Britse rapper Harry Mack interviewde op zijn dooie gemak drie random mensen op het podium over wat hen het meest inspireert, om daarna in een free-flow rap in de stijl van Eminem een compleet geïmproviseerd nummer te brengen met elementen uit die drie gesprekjes. Knap en mooi. Mack bleek even daarvoor ook al een begenadigd drummer met een indrukwekkende solo, zoals we die sinds de rockbandjes uit de tachtiger jaren zelden meer op een poppodium zien.
Dat viel tegen!
Wat viel tegen? Ieder zijn meug, maar Beirut was met zijn soft-pop ook al te klein voor het Hotot, het hoofdpodium. Empire of the Sun vulde dat grote veld dan weer wel moeiteloos met een interessant visueel spektakel en de frontman Luke Steele weet geweldige krassende, schurende en snerpende gitaarsolo’s te spelen. Maar die hebben dan weer heel weini te maken met de popliedjes die het gezelschap verder op de mat legt, nochtans volop meegezongen door een groot publiek.
Verder: Joy Crookes, gewoon oninteressante muziek en Baxter Dury, wiens stem op die van zijn vader lijkt, maar waar de door kinderpolio deels verlamde wijlen Ian Dury niet kon zingen maar het toch deed, spreekt Baxter zijn teksten uit en moet hij het verder van zijn soepele podiumbewegingen hebben. Wat niet genoeg is.
Zwangere Guy is geen onverdienstelijke rapper, maar er zijn artiestennamen (here’s looking at you Kraantje Pappie) waar een normaal mens zich niet overheen kan zetten.
En Johnny Marr mag dan door Noel Callagher een ‘hele grote’ genoemd zijn, dat geeft hem nog geen recht zich te verkleden als een Oasis-broer en dan slappe britpop te spelen. Ook Dabuill vond ik… niets. En waarom een middelmatige dj als Yousukc Yukimatsu, ook al heeft hij een weirde persoonlijke geschiedenis, midden op de zaterdagavond in de Teddy Widder moest staan is me een raadsel.
Dat was geweldig!
Wat waren ecte verassingen? Dat dansmuziek wel degelijk op één van de hoofdpodia kan staan bewees het Zweedse Tomora een dag eerder in dezelfde tent. Superinteressante licks en riffs en tempo’s die de dansende mens in alle ritchtingen stuurt, ondersteund met geheimzinnige beelden vanaf het duistere podium.
Een band die je hart verovert: CMAT: je denkt eerst dat je naar een rammelige Kate Bush imitatie kijkt, dan blijkt het gewoon leuke, wat gewone pop te zijn, maar gaandeweg weet Ciara Mary-Alice Thompson, de roodharige Ierse frontvrouw (en naamgeefster van de groep), met haar grappige bewegingen en zelfspottende teksten je in te pakken en een intens vrolijk gevoel met veel mensenliefde mee te geven.
Het andere Amerika van David Byrne
Over mensenliefde gesproken, de act van David Byrne had soms wel een beetje een Sesamstraat-vibe: de in oranje overalls gehulde band was tegelijk een dansgroep, de instrumenten droegen ze met zich mee, met projecties op de schermen van groene weides en bossen. De 74-jarige Byrne vertegenwoordigt in zijn eentje met zijn band een kant van Amerika die we soms dreigen te vergeten, een wereld waar intelligentie, hoffelijkheid, plezier, wederzijds begrip tussen mens en mens en mens en alle andere dieren nog een drijvende kracht is.
Wat we misten
Ja en toen bleken we dus Sticks gemist te hebben, een reden waarom veel kennissen die niet gingen jaloers op ons waren. Terwijl hij nog wel twee keer optrad waarvan een keer met groot orkest. En ook Son Mieux is aan ons voorbij gegaan (we stonden onze bandjes nog op te halen) en de zondagafsluiter Florence and the Machine (we herinnerden dat we andere dingen, buiten het konijnenhol, te doen hadden) moet voor de liefhebbers iets heel bijzonders geweest zijn.
Zelfexpressie is weer terug
Wat opviel in vergelijking met andere edities is dat de persoonlijke expressie weer terug is: in alle richtingen van het spectrum, van hippie (m/v/o) tot dancing queen (m/v/o) en goths (idem), en rokken, glittertopjes voor zowel mannen en vrouwen, grappig bedoelde of juist zeer fashionista hoofddeksels… zoals Harry Mack zei: ‘Ik zie zoveel prachtige mensen hier helemaal shinen, het is prachtig!’
Bekijk de aftermovie van Down The Rabbit Hole 2026:
