Donderdagavond treedt het dansgezelschap van Isabelle Beernaert op in de Nijmeegse Stadsschouwburg met de dans le Temps perdu. Tien dansers brengen in de choreografie van Isabelle het verhaal over het leven en de vergankelijkheid van de herinnering. De zaal is nagenoeg uitverkocht.
Vertraagde tijd
Als het publiek de zaal binnenkomt is het podium paarsachtig verlicht. Een van de dansers bereidt ons voor op wat komen gaat. Met langzame subtiele beweging voert zij een dans uit onder begeleiding van ingetogen muziek.
In deze voorstelling brengt Isabelle een ode aan het alledaagse leven en laat ze door de ogen van vier koppels de rijkdom van het kleine, het ‘vanzelfsprekende‘ zien. Authenticiteit en subtiliteit staan centraal en komen tot uiting in de danstechniek en puurheid van de bewegingen. De ziel spreekt door de dans heen. In les Temps perdu zijn we getuige van dansen, waarin in verfijnde vorm het alledaagse van de mens tot uiting komt. Het gaat vooral om niet voor de hand liggende, onderliggende emoties, het diepzinnige, de passie die ons doet leven, voelen, zien en horen.
Fascinerende traagheid
De dans varieert. Via krachtige bewegingen, van langzaam tot snel, neemt Isabelle ons mee. De traagheid van dans, muziek, verlichting en vormgeving is fascinerend. In een tijd van snelheid wint hier de inertie, terwijl we ons bewust zijn van de voortdurende voortgang van de tijd. Ook wisselt de muziek en geeft regelmatig de voice-over in het Frans of Engels aan wat zich in de dans afspeelt: "Wat blijft is wat altijd is geweest en altijd zal zijn". Verloren tijd die niet moet worden gezocht, omdat het in het verleden ligt. Ook figureert de kleur paars in de verlichting als belangrijke teint en heeft een bankje een centrale rol in het geheel.
Regelmatig ontstaat een tafereel waarmee het verleden accent krijgt. Vaker is het alsof we kijken naar een foto waarop de dansers uit een oude zwart-wit foto zijn gestapt. Lange zwarte kleding maakt de vergankelijkheid zichtbaar. Het boek Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan van Louis Couperus is een déjà vu.
Getagd onder
