Op donderdagavond 12 december kwam Paulien Cornelisse met haar blokfluit en op haar blauwe gympies het podium van theater ’t Mozaïek in Wijchen op. Velen van jullie kennen haar waarschijnlijk van haar deelname aan Wie is de mol? van afgelopen seizoen. Ook is ze de schrijfster van het boekTaal is zeg maar echt mijn ding waarin ze uitlegt waarom mensen die ‘Als ik even heel eerlijk ben’ zeggen eng zijn. Ze beschrijft nog talloze andere taalfeitjes in leuke korte verhalen. Onlangs is de opvolger van dit boek verschenen: En dan nog iets. Ik kende Paulien dus vooral als schrijfster en columniste. Ik had haar nog nooit aan het werk gezien als cabaretière en ging daarom met een open blik naar haar voorstelling.
Maar ondertussen
“Het meeste op deze wereld gebeurt ondertussen”. Met deze uitspraak begon ze de avond, gevolgd door een nagespeelde scène waarin ze met een vriendin aan het bellen is en ondertussen de was uit de droger haalt. Vervolgens geeft ze haar vriendin met relatieproblemen al medelijdend advies terwijl ze met de telefoon tussen haar schouder en oor de vuilniszak uit de prullenbak probeert te halen. Opeens krijgen de prullenbak en vuilniszak een hele sterke liefdesrelatie en omhelzen elkaar waardoor ze met de prullenbak tussen haar voeten geklemd de vuilniszak er met moeite uitkrijgt. Na deze eerste scène wist ik al: ze kan dus ook mensen aan het lachen maken! Hoewel ze geen interactie had met het publiek, had je toch het gevoel alsof je met haar verbonden was. Dit kwam vooral door de vele herkenbare situaties die voorbij kwamen. Situaties waarvan je nooit gedacht had dat andere mensen dit met je gemeen hebben.
Anders dan andere cabaretiers
In tegenstelling tot veel andere cabaretvoorstellingen die ik heb gezien, bracht Paulien nauwelijks politieke en sociaal-maatschappelijke problemen naar voren. Dat ze ook schrijfster is, is zeker terug te zien in haar theaterstuk omdat er geregeld taalergernissen voorbij komen. Zo moet ze zich bijvoorbeeld inhouden als iemand aan haar vraagt: “Heeft u het een beetje kunnen vinden?” Ze antwoordt: “Ja, nou ja, ik ben hier nu wel, maar eigenlijk ben ik de weg nog aan het zoeken omdat ik het niet kan vinden”. Ik heb erg gelachen om de doodnormale, dagelijkse situaties die zij herkenbaar naar voren brengt en hilarisch maakt. Toen ze op haar blauwe gympies het podium weer afliep dacht ik: hè jammer dat het nu al is afgelopen!
“Ik betrap mezelf ook regelmatig op taalfoutjes!”
Na afloop heb ik Paulien nog kort mogen interviewen en ben ik te weten gekomen dat ze psychologie heeft gestudeerd in Amsterdam. Ook vroeg ik me af waar ze de inspiratie vandaan haalt om theater en boeken te schrijven. Dit doet ze door gewoon de deur uit te lopen en goed om haar heen te kijken naar wat er allemaal gebeurt. Ze verbetert mensen niet als ze die bijvoorbeeld in de supermarkt een taalfout hoort maken. En geeft toe dat ze zelf ook regelmatig taalfouten maakt. Zo zegt ze bijvoorbeeld heel vaak ‘dus’ en maakt ze zinnen niet af. Ook is ‘ondertussen’ helemaal geen bestaand woord. Het is ‘intussen’ of ‘onderwijl’. Ook deze BN’er is dus een doodnormaal mens.
Wat: Paulien Cornelisse – Maar Ondertussen
Waar: Theater ’t Mozaiek in Wijchen
Wanneer: 12 December. In het voorjaar nog te zien in diverse theaters.
Getagd onder
