Vanuit je links progressieve bubbel naar conservatisme: hoe groot is die stap? Wat is schoonheid? Is het schone met het juiste te verenigen? Herinner jij je nog je eerste verliefdheid? Hoe besluit je jouw dementerende man de rug toe te keren? Grote vragen die gesteld worden in drie voorstellingen van theatermakers die door Rudolphi producties uit de nieuwe lichting afgestudeerden zijn geselecteerd.
Er gaat doorgaans een enorme sprankeling uit van het werk van jonge makers. Tegelijkertijd is het ruwer, wat ongepolijst en op een bepaalde manier kwetsbaar. De beschrijvingen die ik lees doen vermoeden dat we met maatschappelijk zeer betrokken jonge makers te maken hebben, die de diepgang niet schuwen.
Sir Roger Scruton
In Caro Derkx’ voorstelling Me, myself and Sir Roger Scruton zien we een terugblik op de ontmoetingen en gesprekken die Caro had met de Britse conservatieve filosoof Scruton. Aan de hand van enkele thema’s waaronder angst, religie, schoonheid en nostalgie ontvouwt ze in deze voorstelling zijn gedachtegoed. In de gesprekken die ze voeren gaat Caro zich steeds meer herkennen in de denkbeelden die Scruton voor haar uiteenzet. Langzaamaan slaat haar interesse om in een soort adoratie en heeft het conservatisme wortel geschoten in haar progressieve geest.
Hoewel ik begrijp wat de voorstelling beoogt te bevragen biedt de opbouw mij te weinig ruimte om deze transformatie van progressief naar conservatief goed te ervaren. Pas na afloop blijkt dat er een technisch probleem is geweest bij deze voorstelling waardoor een belangrijk theatraal element niet werkte. Hierdoor lijkt de voorstelling nu meer op een college over het gedachtegoed van Scruton. Waarbij het jammer is dat de gesprekken tussen Caro en Scruton vrijwel één op één overeenkomen met gesprekken met Scruton zoals deze op YouTube terug te vinden zijn.
De zoektocht naar schoonheid
Van Me, myself and Sir Roger Scruton van Caro Derkx, naar De zoektocht naar schoonheid van Arber Aliaj is geen grote stap. Beide theatermakers hebben zich, onafhankelijk van elkaar, op hetzelfde moment laten inspireren door Roger Scruton in Wim Kayzer’s serie Van de schoonheid en de troost.
“Schoonheid en troost, we kunnen het hele universum er bij halen, maar laten we eerder aan drie noten denken, dan aan een hele symfonie.” Arber Aliaj heeft een prachtige voorstelling gemaakt met De zoektocht naar schoonheid. In een monoloog die zich drie keer op bijna identieke wijze herhaalt, onderzoekt Arber schoonheid als het juiste, als op zichzelf staand, voor zichzelf sprekend. Hij doet dit in een zeer verrassende enscenering die goed doordacht, verrassend en visueel heel sterk is. Waarbij Justine Prignot als danseres en vertegenwoordiger van ‘de kunst’ de schoonheid voor zich laat spreken.
Vaste grond
De inspiratiebron van Kathlyn Wuyts’ voorstelling Vaste grond ligt in het woonzorgcentrum van haar oma. Zij interviewde de bewoners over eerste ontmoetingen met grote liefdes. Het documentair materiaal dat hier uit is voortgekomen is de basis van deze voorstelling. In een intieme voorstelling, dicht op de huid van het publiek dat deels op het podium aanwezig is, ben ik getuige van anekdotes over dansfeestjes in 1956 en eerste momenten van oogcontact op het strand. Ze toont voelbaar de schuchterheid, het ongemak en de spanning behorende bij eerste ontmoetingen: “het is om gelukkig te zijn, anders ga je toch niet trouwen?”.
Als rode draad is er de bejaarde vrouw die haar dementerende man bezoekt. Kathlyn transformeert moeiteloos van springerige jonge verliefde naar bejaarde vrouw, liefdevol zorgend voor een man die niet meer weet wie zij is. De dokter heeft gezegd: "je doet het voor jezelf, niet voor hem". Waarop zij besluit niet langer op bezoek te gaan.Vaste grond is een heel ‘volwassen’ voorstelling van een jonge maker. De opbouw is krachtig, de structuur intelligent. De voorstelling is in balans en zeer muzikaal. Het spelplezier spat er van af.
Na afloop gaat het publiek met de makers in gesprek. Mensen zijn geraakt, hebben vragen of geven feedback. Het Debuut is een prachtig initiatief om jonge makers het podium te geven dat ze verdienen en ze te binden aan het publiek. Ik heb wederom genoten van een groot jeugdig enthousiasme, dit keer in een heel volwassen jasje.
Getagd onder
