LUX organiseert in samenwerking met Via Berlin de programmaweek Instant Loneliness. Via Berlin, Cello Octet Amsterdam en Korzo nemen je met acht cellisten, één acteur en één danser mee in een muzikale voorstelling over eenzaamheid. In een zeer mooie vormgeving zien we de spelers zich door de eenzaamheid bewegen. Via diverse landschappen verschuilen ze zich achter maskers en hoeden en banen zich wegen naar het licht waar ze zichtbaar worden en verbindingen aangaan.
Composities
De composities van Kate Moore zijn erg mooi. De solo’s zijn hier en daar rauw maar als de cello’s samenkomen dan draagt en stuwt de muziek het verhaal. In het samenspel, soms via zeer sprekend en invoelbaar vraag-antwoord spel, vertelt de muziek over alle facetten van eenzaamheid, de massa, de stilte, de frustratie, het gevecht en de acceptatie of overwinning. De muziek werkt samen met gesproken teksten. Deze worden hier en daar vrij theatraal gebracht en blijven daardoor wat op afstand. Wat niet wegneemt dat de vragen die gesteld worden over eenzaamheid urgent en relevant zijn. De danser is een spil in de verbeelding en de dansscenes maken het verhaal tot een mooi geheel. De slotscene is qua dans ontroerend en overtuigend.
Landschappen
Het samenspel in de choreografie is binnen het ensemble nog wat onwennig. Sommige scenes zijn dan wat stroef en dat leidt af. Wat niet geldt voor het decor en de vormgeving. Deze vormen een grote kracht van Instant Loneliness. Je verdwijnt gedurende de voorstelling van het ene in het andere landschap. De spelers dragen goed gekozen kostuums en het licht ondersteunt mooi als het decor eerst een ondergronds wortelnetwerk lijkt, dan een mistig wolkenlandschap en dan weer een grootstedelijk wegennetwerk met hoge flatgebouwen.
In het visueel sterke Instant Loneliness wordt eenzaamheid verbeeld, gevoeld, bevraagd en geaccepteerd. En wat is er mooier dan dit met elkaar in een volle zaal te ervaren. Je kunt deze voorstelling nog tot en met zondag zien in LUX. Iedere avond om 20.30 uur.
Getagd onder
