Net voor sluitingstijd kom ik met mede-redacteur Robin Phoelich binnen en vooraan vinden we nog net een plekje in de overvolle zaal. Vanavond treedt de band Her Majesty, bestaande uit vier mannen, op in LUX. De band ontleent haar naam aan het laatste nummer van het album Abbey Road (The Beatles), toevallig ook het album waaruit een groot gedeelte van het repertoire van de band uit bestaat. Aangezien ikzelf Bealtes-fan ben en Robin Stones-fan is, , belooft dit nog een interessante avond te worden.
Wat als...
Het idee achter de voorstelling was: wat zou er gebeurd zijn als The Beatles na het album Abbey Road niet uit elkaar waren gegaan? Het eerste gedeelte van de voorstelling, voor de pauze, werd gevuld met het spelen van Abbey Road en het tweede gedeelte bestond uit verschillende solo-nummers van de leden van The Beatles (die na het uiteenvallen van The Beatles uitgebracht werden in de periode van 1970-1971).
De voorstelling
De voorstelling was, op een paar kaartjes na, volledig uitverkocht en dat was ook wel te horen: het applaus dat de mannen kregen na elk nummer was ontzettend hard. De voorstelling begon met het nummer 'Come Together'. Eerst werd de originele opname van The Beatles afgespeeld en langzaam ging het nummer over in een live-optreden van Her Majesty. Tijdens het nummer, dat door de zaal luid meegezongen werd, was een dia-voorstelling te zien, met foto's en filmpjes van The Beatles.
Na 'Come Together' kwam een kleine introductie, waarin gitarist Bertoff (die de rol van John Lennon op zich had genomen) uitlegde wat de bedoeling was van de voorstelling en hoe deze in elkaar zat. Ook stelde hij zijn medebandleden voor, die elk een rol van een Beatle op zich genomen hadden. Zo deed Gert-Jan de liedjes van George, plus de piano, en nam Dirk de baspartijen en het lied van Ringo voor zijn rekening. Bauke, de drummer, zong de nummers van Paul. Na de uitleg werd de voorstelling weer voortgezet, met hier en daar een kort verhaal over een nummer dat daarna gespeeld zou gaan worden. De volgorde van het album werd gevolgd, wat ervoor zorgde dat sommige fans uit het publiek al konden vertellen wat het volgende nummer zou zijn.
Na de pauze liet Her Majesty een aantal solonummers van de uiteengevallen Beatles horen. Het bijzondere hieraan was dat de nummers gebracht werden alsof het het album ná Abbey Road was. Dus het album dat The Beatles uitgebracht zouden hebben als ze niet uit elkaar waren gegaan. De solonummers werden in de Beatles-formatie gebracht, met hier en daar een typische Beatles-toevoeging. Aan het einde werd nog een eigen nummer van de band gespeeld, dat geïnspireerd was door de muziek van The Beatles.
Hard meezingen
In het eerste gedeelte van de voorstelling kon ik hard meezingen (want ik, als Beatles-fan, kende de nummers natuurlijk wel). Maar ik ben een fan van The Beatles en niet van het solo-werk, waardoor de nummers na de pauze bijna allemaal onbekend voor me waren (op 'Imagine' na natuurlijk). De nummers werden op een andere manier gebracht, maar omdat ik de eerdere versies niet kende, kon ik het nergens mee vergelijken. Daarom vond ik het eerste gedeelte leuker dan na de pauze. Dit veranderde er echter niks aan dat ik het een ontzettend goede voorstelling vond, zowel qua zang als instrumentgebruik (denk aan perfect uitgevoerde solo's).
Wat voegt het nog toe?
Robin vond de voorstelling kwalitatief gezien zeker ook niet teleurstellend. Ook zij is het er mee eens dat The Beatles één van de beste bands ooit is. De band die ons popcultuur heeft gebracht, en baanbrekende symfonieën speelde. Zij vraagt zich echter wel af of we het na vijftig jaar niet een beetje gezien en gehoord hebben? Hebben we er nog behoefte aan dat een stel jonge gozers covers van de band gaat spelen? Robin vindt het leuk als jeugdsentiment, en bewonderenswaardig dat Her Majesty met zulke passie de muziek van The Beatles speelde, maar wat voegt het toe aan wat er al was?
Het is duidelijk dat we beiden van mening verschillen over de voorstelling, maar toch hebben we alle twee wel een leuke avond gehad.
Getagd onder
