Afgelopen donderdag was de musical Tick, Tick, Boom! in de schouwburg in Nijmegen te zien. De voorstelling is al bijna heel Nederland doorgegaan en is nu bezig met de laatste steden aan te doen. Mijn moeder en ik gingen samen naar deze voorstelling, die naar eigen zeggen 'anders dan anders' is.
Pop-rock
De pop-rock-musical gaat over Jonathan die bijna 30 jaar wordt en eigenlijk nog niks bereikt heeft in zijn leven. De musical begint met Jonathan die over een week 30 jaar zal worden en zit te wachten op een verandering die er waarschijnlijk niet zal komen. Behalve Jonathan ontmoet je ook zijn vrienden, die elk hun eigen problemen hebben.
Het eerste wat opvalt wanneer we de zaal binnenlopen, is dat het zo goed als leeg is. Bij andere voorstellingen in de schouwburg kun je met moeite een lege stoel ontdekken, maar op deze avond was zelfs het zaalgedeelte van de schouwburg maar voor de helft gevuld. Toch komen de spelers met veel enthousiasme het podium op en beginnen ze meteen met zingen en spelen.
Drie toppers
De hele voorstelling wordt door drie spelers (en het orkest) gespeeld. Dit betekent dat de drie spelers dus ook alle andere rollen, buiten de hoofdrollen, voor hun rekening nemen. Dit wordt bijvoorbeeld gedaan door het opzetten van een hoedje en het gebruiken van een andere stem. Wanneer Renée van Wegberg de rol van haar personage Suzan laat vallen en de hese, rook-stem van Rosa de manager op zet, barst de zaal in lachen uit. Ook zijn alle spelers erg muzikaal: 'Jonathan' pakt af en toe zijn gitaar om zichzelf te begeleiden, 'Michael' neemt de drums voor zijn rekening en ook 'Suzan' speelt een paar keer een melodielijntje op het keyboard en de mensen in de zaal klappen enthousiast mee.
Een jasje te groot
Het is wel jammer dat de musical niet echt een verhaal heeft. Het gaat over Jonathan die over een week 30 jaar wordt, maar de voorstelling heeft toch een gebrek aan spanning en vaart. Ook sprak het verhaal me niet echt aan, maar dat heeft misschien ook te maken met het feit dat mijn "dertigersdilemma" nog ver weg is. Hoewel de spelers allen goed konden zingen, pakten de liedjes niet. Alle liedjes waren in het Nederlands en probeerden het verhaal van de voorstelling te vertellen, maar af en toe was het bijna niet verstaanbaar waardoor het verhaal nóg moeilijker te volgen was. Ook bestonden de nummers uit niet betekenisvolle teksten onder standaard pop-akkoorden, wat misschien ook wel te verwachten was bij een pop/rock-musical. Kortom: Ik had het idee dat de schouwburg van Nijmegen misschien "een jasje te groot" was voor deze voorstelling.
Getagd onder
