Bij de Hortus heeft een gemêleerd publiek zich verzameld onder de tent; het regent zachtjes deze ochtend. Op het podium staan instrumenten uit Vietnam, Indonesië, Peru, Spanje en Oekraïne. Hanoi Gypsy Project wil ons meenemen op een muzikale reis.
Terwijl ik luister komen er vage beelden van weidse landschappen in me op. Bergen met eindeloos uitzicht. Om mij heen hebben een aantal mensen hun ogen gesloten, sommigen hebben zelfs betraande gezichten. Links naast mij zitten een vader en moeder die mij af en toe verontschuldigend aankijken als hun baby enthousiast mijn arm en hand grijpt. Het is niet erg, ik voel me op mijn gemak.
Na het optreden, als het brede scala aan instrumenten ook weer veilig opgeborgen ligt, nemen fotografe Alysha Polak en ik de band mee naar de Botanische Tuin. De Vietnamese Ngo Hong Quang maakt af en toe foto's met zijn mobiel van de natuur die in bloei staat, terwijl Indische Patrick spontaan een bloem speelde alsof het een fluit is. De mannen zijn ontspannen, gezellig, serieus over hun muziek, maar komisch over alles wat verder in hen opkomt.
Tijdens het interview komen er meerdere metaforen voor muziek maken naar boven. Muziek maken is als het leven, samen moet je naar elkaar toe groeien. Muziek maken is als koken, je ontdekt spelenderwijs dat soms nieuwe, onverwachte ingrediënten een bestaand recept veel beter maken. Muziek maken is als het schilderen van een landschap, laag voor laag wordt het opgebouwd. Muziek maken is als iemand een nieuwe wereld van klanken laten horen en daarmee inspireren. Muziek maken is tot elkaar veroordeeld zijn en er dan het allerbeste van maken.
Het is heerlijk om zo te kunnen filosoferen met elkaar. Engels en Nederlands wisselen elkaar af en alle bandleden vullen elkaar aan in de antwoorden. Hetgeen wat mij het meest intrigeerde aan het optreden, was dat ik de taal (een aftakking van het Vietnamees dat een minderheid in de bergen van Vietnam spreekt) niet verstond. De teksten, in tegenstelling tot hun esoterisch klinkende muziek, gaan over hele alledaagse dingen die het volk meemaakt. Iedereen in die regionen kent die liedjes, ze zingen bijvoorbeeld over een zwart paard of over een blinde man die verliefd wordt.
Binnen de scene van de wereldmuziek zijn ze wellicht een vreemde eend in de bijt. Want de echte 'puristen', zoals Hanoi Gypsy Project ze gemakshalve maar even noemt, vinden het heiligschennis om zo experimenteel om te gaan met zulke authentieke instrumenten. Zelf lachen ze daar een beetje om. Het is juist het ontmoeten van verschillende stijlen en instrumenten wat muziek zo mooi maakt. Zonde om enkel het oorspronkelijke zo goed mogelijk te imiteren, probeer juist te zoeken naar wat er nog meer mogelijk is! Deze instelling hebben ze allevier.
Deze zomer een cd maken is hun ambitie. En dan het liefst eentje waarbij de losse nummers naadloos in elkaar overgaan, zodat er geen stilte tussendoor valt. Als een soort geluidscollage die je zowel in zijn geheel achter elkaar kan luisteren, als de losse nummers apart. Zodat nog meer mensen kunnen genieten van een unieke muzikale ervaring waarbij Hanoi Gypsy Project bewijst dat het geheel meer is dan de som der delen. De combinatie van de losse elementen bouwt iets op dat grenst aan het magische. Ik pak mijn koffer alvast in.
Getagd onder
