In een volle Thiemeloods speelt het sextet van Alistair Payne de This Thread Walks composities naast een paar nieuwe stukken.
Het project is een compositieopdracht van het Bimhuis en men speelt inderdaad voor een groot deel vanaf blad, met daarnaast ruimte voor improvisatie. Het eerste stuk begint met de stem van Tongo Eisen-Martin, de gelauwerde, activistische stadsdichter uit San Francisco en een fraaie soundscape. Trompet en sax vallen zwoel in en blazen lange lijnen, een fijnzinnig stuk. Alistair is niet een die-hard poëzie liefhebber, maar toen hij Tongo hoorde was het als luisteren naar muziek en dat heeft hem geïnspireerd tot dit project.
De fijn drummende Sun-Mi Hong zet daarna een drum&bass riff neer en zangeres Marta Arpini vocaliseert fraai om vervolgens te knallen met een up-tempo nummer met inventieve pianosolo van Floris Kappeyne en het prachtige spel en timbre van altsaxofonist José Soares. Naar de titels van de nummers moeten we helaas raden, Alistair houdt niet zo van een praatje met het publiek, altijd jammer. Maar hij bedoelt het goed en doet later enkele pogingen.
Na de pauze keert de stem van de dichter terug en zijn diepe geluid en het poëtisch metrum dragen sterk bij aan de kwaliteit en intensiteit van de stukken. Er zijn veel voorbeelden van Black Poetry op muziek. Rap natuurlijk, maar in de jazz bestaat dit ook al decennia lang: Archie Shepp's Attica Blues, The Last Poets, Gil Scott-Heron. Maar is dit nog wel Jazz? Alistair laat veel muziekstijlen de revue passeren, gespeeld door instrumenten die veel in de jazz worden gebruikt, maar het is eigenlijk grenzeloos moderne muziek met af en toe een scheut Mingus. En dat gaat gedurende het concert steeds meer boeien en het publiek raakt gefascineerd.
Contrabassist Tijs Klassen pakt zijn elektrische bas, speelt synth achtige basklanken en plots wordt het hoekig en funky. Aan variatie geen gebrek. Nog een dromerig stuk met fraaie vocalen en een staccato begeleiding van de gesproken dichtregels voltooien het concert. Het publiek is onder de indruk en dankbaar.
Echter, een grote vraag voor uw recensent is: waar was de jeugd? De musici waren minstens de helft jonger dan het publiek en er waren misschien vier jongeren aanwezig. En dat met de Artez op slechts twintig kilometer verwijderd van de Thiemeloods. Zijn ze niet meer op zoek naar off-the-beaten-track muziek of moet er eerst een hype gecreëerd worden? JIN programmeert gedurfd, maar zal zich toch moeten afvragen, hoe de jeugd te interesseren voor avontuurlijke muziek. Voorwaar een opgave in de huidige door pop gedomineerde muziekwereld.
