Michael Prins, bij velen bekend als winnaar van het televisieprogramma De Beste Singer-Songwriter, maar na deze woensdagavond vooral bekend als de man die Nijmegen te midden van het massale feestgeruis tot rust liet komen.
Ons al door de massa heen wurmend sloegen we vanaf de Stikke Hezelstraat rechtsaf het straatje van de Stevenskerk in, waar we samen met nog meer gegadigden stonden te wachten op de Haarlemse Singer-Songwriter. Prins begon ooit op straat en in cafés te spelen, maar heeft inmiddels door zijn winnende plek binnen het programma ‘De Beste Singer-Songwriter’ heel wat locaties muzikaal mogen inleiden. Vanavond stond een uitverkochte Stevenskerk voor hem klaar.
Nadat de lange rij met publiek naar binnen was geschoven, konden de deuren van de kerk dicht en verstomden de klanken van het feestgeruis. Tijd voor een uur lang Michael Prins. Samen met cellist Marien Okkerse liet hij diverse nummers van zijn album Rivertown Fairytales (2013) horen.
Ondergedompeld
Niet alleen zijn albumnummers als bijvoorbeeld ‘Lover And A Man’, ‘Morning Sun’ en zijn hit ‘Close To You’ werden gespeeld, maar ook zijn inspiratiebronnen als de Stereophonics en Jeff Buckley kwamen voorbij. Hij speelde het nummer ‘Dakota’ van de Stereophonics geheel op zijn eigen manier; geen uptempo, maar juist melancholisch en klein. De wijze waarop we Prins het liefste horen, en dat kwam goed tot zijn recht binnen de entourage van de Stevenskerk.
Van een huiskamersfeer kon je niet spreken - ook al leent zijn muziek zich hier uitstekend voor. Door de gigantische ruimte en galmende klanken neigde de muziek al gauw naar iets ‘verhevens’, iets wat Prins zelf haarfijn aanvoelde. Hij gaf aan dat het spreken ongemakkelijk aanvoelde, en liet daarom zijn woorden maar voor wat ze waren. Hij richtte zich samen met zijn cellist volledig op de muziek. Dit betekende niet dat het publiek zich stil moest houden, in het nummer ‘These waters’, liet hij het publiek de woorden ‘Pull me under’ zingen; honderden mensen werden ‘ondergedompeld’ in de galmende klanken van de Stevenskerk. Je begrijpt wel dat dit een mooi effect gaf. ‘Ik weet na 28 jaar eindelijk dat dit is wat ik wil met mijn leven’, gaf Prins aan.
Niet alleen de omgeving van de kerk en de mooie combinatie van cello, piano en gitaar veroorzaakten dat het publiek zweeg. Ook Prins zorgde er met zijn melancholische stem en dromerige teksten voor dat spreken onmogelijk werd. Behalve bij zijn vele gitaarstemmingen, wat de enige onrustige momenten waren, liep de zaal na een uur stilzwijgend de kerk uit. Totaal niet voorbereid op de joelende massa waar we buiten mee te maken hadden, maar dat maakte het contrast van binnen en buiten de Stevenskerk en wat we daar hadden gezien en gehoord juist extra bijzonder.
Meer optredens van Michael Prins zijn te vinden op:
http://www.festivalinfo.nl/artist/70629/Michael_Prins/
Foto's door: Gerard van Roekel
Getagd onder
