Waar wachten we nog op?
Het vijfde cabaretprogramma ’t Heerst van Thomas Acda en Paul de Munnik staat niet als een huis. Letterlijk dan, want tijdens hun reis in Memphis, waar ze zich op de heilige grond van The Sun Studio waanden, zijn ze overvallen door een apocalyptische storm. Een storm die er voor zorgde dat ze in een desolate omgeving op elkaar aangewezen zijn. Geen probleem voor de vrienden Acda en de Munnik, want dan wacht je toch gewoon op betere tijden, of… ja, waar wachten ze eigenlijk op?
Dit wachten verwijst direct naar Samuel Becketts klassieke stuk Wachten op Godot (1952). Over twee vrienden die wachten op een man (Godot) die nooit zal komen. Deze verwijzing hoeft het publiek jammer genoeg niet zelf te bedenken, Acda en de Munnik komen vlak voor het doek open gaat als een eigentijdse Vladimir en Estragon op, inclusief de spitsvondig gevoerde dialogen, die kenmerkend zijn voor Becketts personages, maar zeker ook wat we gewend zijn van Acda en de Munnik. De humoristische dialogen en aanvullingen op elkaar zijn dan ook niet verrassend binnen deze voorstelling, wel de setting en de thematiek.
Freeze!
Het door Daniel Ament ontworpen decor valt als eerste op, doordat het de sfeer bepaalt waarin de twee vrienden zich begeven. Een stilstaande storm wordt verbeeld: overal ligt puin, een verlaten piano staat op een rotsblok, kledingstukken zweven in de lucht naast een koe en een man die zijn paraplu nog wilde redden. De omgeving rondom Acda en de Munnik staat dus stil maar zij in feite ook. Ze hebben het misschien niet door, maar ze wachten op iets wat er niet is. De Munnik heeft het gedurende de voorstelling over zijn Ford waarmee ze door Amerika toerden; misschien kan hij de auto nog redden en kunnen ze vertrekken. Zijn auto verslechtert echter naarmate hij er langer naar kijkt. Weggaan is geen optie, dan maar de tijd verdrijven met spelletjes, gefilosofeer en poëtische luisterliedjes.
’t Heerst in de wei
Genres als musical (rockmusical Ren Lenny Ren), cabaret (Trilogie I II III) en de theaterconcertvorm hebben Acda en de Munnik al in voorgaande programma's gebruikt. De toneelvorm waar in ’t Heerst voor gekozen is, past prima in het straatje van de twee, vooral door de verwijzing naar Beckett. De nummers hebben een poëtische onderlaag die goed past bij Becketts dichterlijke thema’s van wachten en vergankelijkheid. De omgang tussen de twee vrienden Thomas en Paul kan worden beschouwd als een metafoor voor de huidige samenleving, waar de mens op adem probeert te komen in een jachtige maatschappij waarin niemand echt naar elkaar luistert.
Regelmatig worden koeien als voorbeeld gebruikt: zij kennen geen haast, onvrede en verdriet, elke dag beginnen ze blanco, zonder zorgen. De personages die Acda en de Munnik spelen beseffen ook niet dat ze eigenlijk als koeien zonder zorgen zitten: ze kunnen geen kant op en vermaken zich daardoor kostelijk met elkaar en hun omgeving.
Geen gesprek is zinloos
Het decor is veelal een uitlaatklep voor optische humor, zoals een televisiescherm dat beelden van de repetities van Acda en de Munnik laat zien, maar ook een piano die vanaf een rotsblok het publiek in dreigt te vallen. Verder wordt er gedanst op Sinterklaasmuziek van Gordon en worden er vele, schijnbaar nutteloze, gesprekken gevoerd. Echt nutteloos is het hele gebeuren niet, geen gesprek is zinloos en dat is de kracht van deze voorstelling. In elk woord of verhaal zit wel een verborgen waarheid.
Met het nummer ‘Love me tender’ van Elvis Presley wordt naar het begin van de reis van Thomas en Paul verwezen. De cirkel is rond.
Regie: Ruut Weissman
Lichtontwerp: Marc Heinz
Geluidsontwerp: Compaenen, Bo Bruijs en Dennis Slot
Decor scenografie en magische special effects: Daniel Ament
Kostuums: Peter Oskam
Acda en de Munnik toeren met deze voorstelling nog t/m 22 juni
Wat: Acda en de Munnik – ‘t Heerst
Waar: Stadsschouwburg Nijmegen, Keizer Karelplein 32h
Wanneer: 22-05-2013
Door: Marlous van der Hoogte
Foto's: Bob Bronshoff
