Free jazz power vanavond. Agressieve meditaties van een energiek jazztrio uit The United States of America. Gelukkig komt daar niet alleen bullshit vandaan...
Frank van Berkel, freelance jazzprogrammeur, bevond zich een tijdje geleden in New York en zat in een café aan een tafeltje, een beetje eenzaam te wezen. Plotseling: "Hé Frank, wat doe jij hier, remember me?" "Euh, nee of euh...?" "James! James Brandon Lewis!" "Oh ja, natuurlijk! Natuurlijk, James!" Zo begon een hernieuwde ontmoeting tussen Frank en James en die ontmoeting resulteerde uiteindelijk in de Europese tour van James Brandon Lewis en zijn nieuwste trio. Vrijdagavond 10 maart deden ze LUX aan.
Het leven hangt van toeval aan elkaar. Ik sta vlak voor het optreden buiten te roken en, toeval of niet, krijg na een paar minuten gezelschap van Luke Stewart en Warren ‘Trae’ Crudup III, bassist en drummer van het trio. Ik stel me voor en vraag wat ze gaan spelen vanavond. "Stukken van jullie nieuwe ep No Filter?" "We’re gonna take you on a trip," is het veelbelovende, maar ook ietwat dreigende antwoord.
We're gonna take you on a trip
Daar is geen woord van gelogen, die trip komt er. Hard, heel hard, maar net niet te hard. Net niet fysiek onaangenaam, maar wel zo hard dat het de snot uit al je sinussen blaast. Attack! Het trio trekt meteen stevig van leer, vooral in de eerste stukken, alsof een raket gelanceerd wordt op aarde. Een bassist en drummer die met kapmessen en stokken een pad door de jungle kappen en vrij baan maken voor de ‘dominant male’ jazzgorilla, James Brendan Lewis, die met tromgeroffel op zijn borst laat weten dat hij er is, zijn territorium afbakenend. Zoals gezegd: het trio speelt agressieve free jazz meditaties die doen denken aan de late Coltrane, aan Ornette Coleman. ‘Agressief’ behoeft misschien uitleg. Het is geen punk, het is niet anarchistisch of chaotisch. Het is zeer beheerste, strak gespeelde, maximale spirituele energie. Zen to the max.
Na het eerste overdonderende spel op drums, basgitaar en saxofoon komen we tegen het einde van de set langzaamaan in kalmere wateren met Zen en Bittersweet, beide met een prachtige, ritmische melodie die je niet meer vergeet. Dit laatste deel van de set is een fraaie, langzame ‘fade out’. De trip komt beetje bij beetje ten einde. De kapmessen en stokken worden opgeborgen. Het geluid sterft langzaam weg, het trio verdwijnt uit het zicht.
Topjazz in Nijmegen: nooit genoeg
James Brandon Lewis is nog maar 34 jaar en bevindt zich op het kantelpunt tussen veelbelovend en een gevestigde naam. Dat we dat hier in Nijmegen mogen meemaken. We worden verwend door LUX dat niet heel veel jazz programmeert – te weinig voor mij als liefhebber - maar wel altijd top of the bill. Klasse!
Getagd onder
